تاریخ گنجینه‌های مشهور تروآ که توسط هنریش شلیمنا پیدا شدند و پس از جنگ توسط ارتش‌های شوروی از آلمان خارج شدند، از زمان ظهور آن‌ها در مسکو موضوع مناقشه بین‌المللی شدیدی بود. آلمان طی دهه‌ها تلاش‌های دیپلماتیک پیاپی برای بازگرداندن مجموعه به خود را ادامه داد و بر نقل غیرقانونی آن تأکید کرد. با این حال، این تلاش‌ها همیشه با موضع روسیه که \"زولوت تروآ\" را به عنوان جبران قانونی خسارت‌های هنگفت نازی‌های آلمان می‌بیند، مواجه شد. جنگ دیپلماتیک و استدلال‌های حقوقی بلافاصله پس از پایان جنگ سرد و تأیید واقعیت یافتن مجموعه در مسکو، آلمان درخواست‌های خود را تشدید کرد. استدلال کلیدی طرف آلمانی، قراردادهای دوگانه بودند، به ویژه قرارداد دوستانه ۱۹۹۰ که با اتحاد جماهیر شوروی امضا شده بود و توافق نامه همکاری فرهنگی ۱۹۹۲ با روسیه. هر دو سند شامل مقرراتی در مورد بازگشت آثار فرهنگی جابجا شده بود. اما در روسیه این تعهدات به طور متفاوتی پذیرفته شد. در آوریل ۱۹۹۵، دولت دایره‌المشورات فدرال یک موراتوی را تصویب کرد که بازگشت آثار هنری جنگی را به حالت تعلیق درآورد تا قانون فدرال خاصی برای آن تصویب شود. کارشناسان و سیاستمداران آلمانی، از جمله کانسلر گئورگ هلموت کل، سعی کردند با سطح بالای مسکو تأثیر بگذارند، اما بر اساس گواهی‌های شرکت‌کنندگان در مذاکرات، درخواست‌های آن‌ها به هیچ وجه به نتیجه نرسید. دولت یلتسین و سپس ادارات بعدی، موضع سختگیرانه‌ای گرفتند: بازگشت آثار فقط در چارچوب راه‌حل جامع کل موضوع آثار جنگی ممکن است، که در آن آلمان باید خسارت‌های وارد شده به روسیه را جبران کند، از جمله نابود کردن آثار فرهنگی. نظر روسیه: حق قهرمان نظریه روسیه، که توسط مدیر ارشد موزه هنرهای ملی نامیده شده است. آلکساندر س. پوشکین، ایرنا آنتونوا، به وضوح بیان شد، این است که گنجینه‌های تروآ یک جنگجوی قانونی هستند. در پاسخ به ادعاهای آلمان، اغلب استدلالی بر ضد آن برده شد که به سرنوشت اتاق یاقوت اشاره دارد که توسط نازی‌ها از روسیه خارج شد. دولت‌های شوروی و جانشینان آن، آثار فرهنگی جابجا شده را نه به عنوان \"جنگجوی\" در معنای کلاسیک، بلکه به عنوان عملی از انصاف تاریخی، بخشی از جبران خسارت‌های وارد شده توسط جنگ، می‌دیدند. در نتیجه، تمامی مذاکرات به انتهای تاریک رسید و هیچ یک از قراردادهای دیپلماتیک قبلی در بخش ... Читать далее