او به زمین می‌رود و فریاد می‌زند. فریاد می‌زند به طوری که از تریبون‌ها هم شنیده می‌شود. از درد نمی‌زند — از خشم. ضربات به طوری که توپ با سرعت بیش از ۱۸۰ کیلومتر در ساعت پرواز می‌کند. و بعد از هر امتیاز برنده — مشت چسبیده، جیغ، نگاهی که می‌تواند رقیب را منجمد کند. این آرینا سوبولنکو است. تنیس‌باز بلاروسی، که قبلاً اولین رکورددار جهان بود. اما موضوع در عنوان‌ها نیست. موضوع در ایمان است. در فلسفه زندگی که او با هر بازی به آن عمل می‌کند. و این ایمان به سادگی می‌خواند: هیچ عذری. هیچ‌وقت. دوران کودکی که سخت‌تر شد آرینا در سال ۱۹۹۸ در مینسک به دنیا آمد. پدرش، سرگئی سوبولنکو، هافبک سابق، زود فهمید که دخترش یک انفجار است. او او را به رقص یا پیانو نبرد. او او را به تنیس برد. و شرطی گذاشت: یا به طور دیوانه‌وار تمرین می‌کنی یا اصلاً بازی نمی‌کنی. آرینا اولین را انتخاب کرد. او دو مربی را به دوش می‌کشید، در باران می‌دوید، ضربات را تا خون‌چشایی می‌زند. پدرش سختگیر بود، حتی وحشتناک. اما او او را به چیز اصلی آموزش داد: هیچ کس به جای تو کار را انجام نمی‌دهد. می‌خواهی بهترین باشی — بهترین باشی در تمرین. در سال ۲۰۱۹ پدر او فوت کرد. آرینا ۲۰ ساله بود. او تازه به رتبه‌های برتر وارد شده بود. غم با خشم آمیخته شد. بسیاری از مردم شکست می‌خورند، به سایه می‌روند. اما آرینا به سالن رفت و به توپ ضربه زد. «من برای او بازی می‌کنم» — او می‌گوید. این اولین بخش از ایمان او: تبدیل درد به قدرت. ایمان اول: نچرید در مصاحبه‌ای آرینا از او پرسیدند: «چگونه با فشار مقابله می‌کنی؟». او شانه‌هایش را بلند کرد: «چه فشاری؟ من فقط تنیس بازی می‌کنم. این کار من است. من عاشق این کار هستم. همه چیز». بدون پافوس، بدون شکایت. او درباره خستگی نمی‌گوید، درباره داوران شکایت نمی‌کند، درباره شکست‌ها دنبال عذری نمی‌گردد. باخت؟ به این معنی است که رقیب امروز بهتر بود. فردا بهتر خواهم بود. این فلسفه است. در تنیس تعداد زیادی از دخترانی هستند که بعد از یک بازی بد می‌گویند: «حالت بد است」，「کورت ناراحت‌کننده است」，「صدای بلند است». سوبولنکو هیچ‌گاه. حتی وقتی شانه او شکست، حتی وقتی با تب بازی می‌کرد. او به زمین رفت و کار خود را انجام داد. و بعد از شکست در Australian Open ۲۰۲۲ گفت: «من فرصت‌های خود را استفاده نکردم. این اشتباه من است. ... Читать далее