Иван Шмелёв'da Bayramlar: Çocukluk ve Bayram Ontolojisi İvan Sergeyeviç Şmelov'un (1873–1950) son dönem, göçmen edebiyatında Bayramlar konusuna yaklaşımı ("Yılın Yazıları", 1927–1948; ayrıntılı anlatımlar) sadece huzurhasa bir hatıra değil, bütünsel kozmolojik yapının karmaşık bir sanatsal-iliyatif yeniden inşasıdır. Şmelov'da Bayramlar, takvimin bir aşaması değil, kendine has kutsal bir zaman alanıdır; bu alanda çocuk bakış açısıyla yaşam, inanç, doğa ve halk ruhunun derin bağlantısı açığa çıkarılır. 1. Bayramların Zaman Çerçevesi: Bayram ve Ebediyet olarak Zaman. Şmelov, genişlemiş, anlam dolu bir zaman hissi yaratır. Erkek çocuk Vanya için Bayramlar, sadece Noel ve Epifany arasında geçen günler değil, "bayram-bayramlar", dünyanın özel bir durumu: Çevrim ve ritm: Zaman, lineer değil, kutsal olayların etrafında döngüsel olarak ilerler — yıldönümü gecesi ve kutsal Epifany ile başlayan sessizlik ve yıldız beklentisi ile başlayan "korkunç geceler" ve temizleyici Epifany'e kadar. Her gün kendi liturgik ve günlük koduna sahiptir. Yaşamsal günlük yaşamın kutsallaştırılması: Bayramlarda, yaşamın her alanı ritüelleştirilir. En sıradan eylemler bile -kendi hayvanlarını beslemek, evi temizlemek, yiyecek hazırlamak- sembolik anlam kazanır. «Dünya, mucize beklerken donuk durdu ve her şey bu mucizeye işaret oldu». Sınırların kaldırılması: Halk geleneğinde olduğu gibi, Şmelov'da Bayramlar, sınırların ortadan kalktığı bir zaman dilimidir: canlılar ve ölüler arasında (hatıralar, dualar), sosyal sınıflar arasında (nişanlılar ve kolıyevler gelir), dünyevi ve cennet arasındaki (gökyüzü «açık», yıldızlar «konuşuyor»). 2. Bayramların Semantikleri: Noel'den Epifany'e. Şmelov, Bayramların her aşamasının içsel mantığını dikkatlice işler ve onları mini bir liturgik yıl olarak gösterir: Noel: Ailevi, sıcak, «ev» kutsallığının zaferi. Arka bahçe kokusu, parafin, mandarin; «noel mucizesi» olarak hissedilen, içsel aile olayı olarak algılanan bir duygu. Burada en önemli şey, Tanrı'nın dünyaya g ... Читать далее