Moderno İspanyol alfabeti, "abecedario" veya "alfabeto" olarak bilinen, Latince yazı yazımı temel alınmasına rağmen, mevcut haline ulaşmak için önemli bir dönüşüm geçirmiştir. Ana özelliği, nadir istisnalar dışında her harfin bir sabit sesi taşıyan yüksek fonetik uyumluluktur. Bu, İspanyol dilografyasını Avrupa dilleri arasında en mantıklı ve en kolay öğrenilenlerden biri yapar. Modern standart 27 harften oluşur ve 2010 yılında Kraliyet İspanyol Dili Akademisi tarafından resmileştirilmiştir. Tarihsel istisna: "Ch" ve "Ll" dörtlüleri XX yüzyılın sonuna kadar İspanyol alfabesi, "Ch" ve "Ll" olarak kabul edilen iki ek işaret içeriyordu. Bu işaretler, "C" ve "L" ardından alfabede yer alıyordu. Bu tarihsel miras, klasik Latince'de aynısına rastlanmayan dil fonemlerini yansıtıyordu. Ancak 1994 yılında Kraliyet Akademisi, diğer uluslararası sistemlerle uyum sağlama amacıyla bu dörtlülerin alfabeden çıkarılma kararını aldı. Buna rağmen, "ch" ve "ll" dörtlüleri dilbilimde ayrı fonemler olarak statülerini koruyor ve telaffuzları değişmemiştir. Bu değişiklik, büyük tartışmalara neden olmasına rağmen, nihayet toplum tarafından kabul edilmiş ve alfabe düzeninin ve resmi belgelerdeki düzenin basitleştirilmesi için benimsenmiştir. Únik bir element: harf «Ñ» Harf «Ñ» (ñ), İspanyol dil kimliğinin sembolüdür. Orta Çağ'da İspanyol yazıcıların pergamen tasarrufu ve iş gücü hızlandırma amacıyla, Latince'den alınan kelimelerde bu harfin tekrarını belirtmek için harf «N» üzerine küçük bir tilda (tilde) eklemek suretiyle ortaya çıkmıştır. Bu şekilde, "annus" (yıl) kelimesindeki çift "nn" "año" kelimesindeki tek "ñ" harfine dönüşmüştür. Bu harf, diğer büyük Avrupa dillerinde olmayan palatalize nazal sesi taşır. Ünik statüsü yasayla korunmuş ve "N" ardından resmi alfabenin ayrılmaz bir parçası olarak kalmıştır. Fonetik özellikler ve diakritik işaretlerin rolü İspanyol alfabesi, istikrarlı ve öngörülebilir bir telaffuz özelliğine sahiptir. Çoğu harf bir net sesi taşır. Örneğin, "V" harfi "B" ... Читать далее