İnfantilizm sadece “yetişkin olmayı istememek” değildir. Bir insanın fiziksel olarak olgunlaşmış olmasına rağmen psikolojik olarak çocuk kalmış olduğu bir davranıştır. Sorumluluk alamaz, hazları erteleyemez, hayal kırıklıklarını tolere edemez. Ailede böyle bir ortağı veya ebeveyn, ağır bir yük olur. İnfantil insanlar genellikle çekici, spontan olabilirler, ancak onların spontane davranışları yaşamı ve güveni yıkar. Bu makalede, infantilizmin belirtilerini, nedenlerini ve nasıl başa çıkılacağını (kendiniz infantilseniz veya böyle bir insanla yaşıyorsanız) inceleyeceğiz. İnfantil kişilik belirtileri İnfantil bir insan, stiren deterjant seçmekten iş değiştirmeye kadar karar almak korkar. Sorumluluğu başkalarına devreder (“sen daha iyi bilirsin”, “kendin karar ver”). Bütçeyi planlayamaz: oyuncaklar, eğlenceler için harcar, faturaları daha sonra bırakır. Anlaşmazlıklardan kaçınır, ancak çocukça kızgınlaşır — suskunluk, hırsızlık, fısıldaşmalar. Bir gün yaşamaktadır, uzun vadeli planlar yapmaz (çocuklar, ipoteka, yaşlılık). Sürekli dikkat ve hayranlık ister, bir çocuk gibi. Sağlığını düşünmez (doktor randevularını kaçırmak, dişlerini tedavi etmez). Kısa vadede yaratıcı, spontan, ilgi çekici olabilir, ancak aile yaşamında bu özellikler kaos haline gelir. İnfantilizmin nedenleri İnfantilizm boşluğa doğmaz. Çoğunlukla çocuklukta kökleri vardır: aşırı koruma (“anne her şeyi karar verecek”), çocuğa özgünlük verilmez, zorluklardan uzak tutulur. Ya da tam tersi, soğukluk ve şiddet — o zaman infantilizm bir koruma haline gelir: “yetişkinler acı verir, bu yüzden yetişkin olmayacağım”. Tüketim kültürünün etkisi: reklam sonsuz gençliği vaat eder, “hayatın her şeyini al”. İpoteka erişilebilir değil, emeklilik yansız olan ekonomik koşullarda, büyümek için bir neden yoktur. Bazı psikologlar infantilizmi bağımlılık yaralanması ile ilişkilendirir: insan yakınlaşmaktan korkar, ancak yalnızlık da, bu yüzden çocuk pozisyonunda “ver” kalır. İnfantilizm ilişkilerde: ortağı çocuk Bir ortağı in ... Читать далее