پرفکشن‌گرایی در مسابقات اسب‌دوانی: بین حرکت به سوی ایده‌آل و ورطه‌ی فرسایش مقدمه: پرفکشن‌گرایی به عنوان یک چالش سیستماتیک در ورزش‌های قهرمانی مسابقات اسب‌دوانی (پرش موانع) تنها نوع ورزش اسب‌دوانی در المپیک است که نتیجه آن با دقت ریاضی سنجیده می‌شود: سانتی‌مترها، ثانیه‌ها، پاکیزگی پرش. در این محیطی که کوچک‌ترین اشتباه در تیم‌های «سوارکار-اسب» منجر به حذف از مسابقات یا از دست دادن جایگاه پاداشی می‌شود، پرفکشن‌گرایی نه تنها یک ویژگی شخصی بلکه یک ضرورت حرفه‌ای است. اما از دیدگاه علمی، پرفکشن‌گرایی یک ساختار چند بعدی است که می‌تواند به عنوان یک منبع تطبیقی («تلاش سالم به سوی کمال») عمل کند، اما همچنین یک عامل نا‌تطبیقی، که منجر به فرسایش روانی، آسیب‌های مزمن و سندرم فرسایش در ورزشکاران و اسب‌ها می‌شود. یانوس دووجهی: پرفکشن‌گرایی تطبیقی و نا‌تطبیقی روانشناسان (هویت، فلت، فرست) دو измерه‌ی کلیدی را برجسته می‌کنند: پرفکشن‌گرایی خودمحور (self-oriented): تلاش‌های داخلی برای تعیین استانداردهای بالا برای خود. در مسابقات اسب‌دوانی این به شکل نظم، کار دقیق بر روی تکنیک و تحلیل دقیق هر رانندگی ظاهر می‌شود. این محرک پیشرفت است. پرفکشن‌گرایی اجتماعی (socially prescribed): فشار احساس شده از بیرون (از مربی، اسپانسرها، فدراسیون، تماشاگران، رسانه‌ها) برای بودن بی‌عیب و نقص. این نوع دقیقاً سمی است، زیرا ترس از شکست، احساس گناه و تحقیر دستاوردها را تولید می‌کند. مثال رویکرد تطبیقی: مارکوس انینگ معروف آلمانی به دلیل دقت فوق‌العاده و توجه به جزئیات در آماده‌سازی هر اسب معروف است. پرفکشن‌گرایی او به فرآیند معطوف است: نشستن ایده‌آل، احساس فاصله بدون نقص، سیستم آموزشی دقیق. این به او اجازه داد که به سطح بالای مسابقات بماند. مثال فشار نا‌تطبیقی: داستان سوارکاری که پس از یک اشتباه در یک مسابقه مهم (مثلاً خطای پرش در آخرین بام در گیت) به حالت «پارالیز تحلیل» فرو می‌رود، تصمیمات خود را بی‌پایان بررسی می‌کند، اعتماد به نفس و اعتماد به نفس خود را از دست می‌دهد، که منجر به یک سری شکست‌ها می‌شود. این یک تله‌ی «آهسته شدن پس از خطا» (post-error slowing) است که توسط پرفکشن‌گرایی تشدید می‌شود. انگیزش‌ها و علائم پرفکشن‌گرایی در محیط مسابقات اسب‌دوانی معیارهای ارزیابی عینی: سیستم مجازات (4 امتیاز — برای خرا ... Читать далее