تابستان ۲۰۲۶. آمریکای شمالی. ۴۸ تیم. ۱۰۴ بازی. میلیون‌ها تماشاگر در استادیوم‌ها و میلیاردها نفر در صفحه نمایش‌ها. قهرمانی جهان فوتبال نه تنها یک تورنمنت است. ماشین زمانی است که بزرگسالان را دوباره به پسران تبدیل می‌کند و کودکان را به باور معجزه‌ها وا می‌دارد. رؤیاها. هر کسی رؤیای خود را دارد. کسی می‌خواهد مسی زنده را ببیند، کسی می‌خواهد روی زمین بازی کند، سومین نفر می‌خواهد پس از سوت پایان بازی پسر خود را بغل کند. قهرمانی جهان ۲۰۲۶ یک کالیدرسک از امیدهاست که نسل‌ها در آن پیچیده‌اند. رؤیای پسران دهه ۹۰ که پدر شده‌اند کسی که الان ۳۵-۴۰ سال دارد، فوتبال قبل از دوران پول بی‌پایان و VAR را به خاطر می‌آورد. او یاد می‌آورد که چگونه قهرمانی جهان ۱۹۹۸ را در اردوگاه پионری تماشا می‌کرد. چگونه برای تیم برزیل با رونالدو تماشا می‌کرد. چگونه عکس‌های زیدان را از روزنامه برید و روی دفترچه‌ها چسباند. حالا او والدین خود را دارد، وام مسکن و کار از ۹ تا ۱۸. اما وقتی قهرمانی جهان شروع می‌شود، او دوباره به آن پسر در پیراهن کهنه تبدیل می‌شود. رؤیای او ساده است: به پسر یا دختر خود نشان دهد که چه چیزی را احساس می‌کرد. توضیح دهد که چه چیزی به عنوان افساید است و چرا پنالتی یک قرعه‌کشی است. روی صندلی کناری خود روی کاناپه بنشیند، آب میوه در لیوانی با لوگوی قهرمانی جهان بنوشد و بازی به بازی تماشا کند. و اگر شانس آورد — به تورنمنت برود. بلیط‌های دو بازی بگیرد، حتی اگر مجبور به پس‌انداز برای شش ماه باشد. زیرا این نه تنها فوتبال است. این انتقال استقامت است. برای بسیاری از بزرگسالان، قهرمانی جهان ۲۰۲۶ آخرین شانس برای دیدن ستارگان جوانی خود است. مسی هنوز بازی می‌کند؟ رونالدو؟ یا شاید این آخرین قهرمانی آنها باشد. و این نوستالژی هر ضربه‌ای به توپ را به یک رویداد زندگی تبدیل می‌کند. رؤیای پسران و دخترانی که توپ را در حیاط می‌زنند برای کودکی که تازه یاد گرفته است گل بزند، قهرمانی جهان یک دروازه جادویی است. او می‌بیند که کیلیان مباپه سه نفر را دور می‌زند و فکر می‌کند: «من هم می‌توانم این کار را کنم». او برچسب‌های بازیکنان را در دفترچه می‌چسباند و از والدین خود می‌خواهد کفش‌هایی مانند وینیسیوس بخرند و در آسفالت دروازه‌ها می‌کشد. رؤیای او ساده و صادقانه است: به استادیوم بروید. زنده ببینید که بازیکنان ... Читать далее