Yalnızlık ve mutluluk: bilim açısından paradoksal ilişki Giriş: belirsiz bir fenomen Yalnızlık ve mutluluk geleneksel olarak antonim olarak algılanır - birbirini dışlayan durumlar. Ancak modern psikoloji, nörobiyoloji ve sosyoloji araştırmaları daha karmaşık, paradoksal ve çok boyutlu bir ilişki göstermektedir. Oluşturduğu psikolojik etki olarak, yalnızlık hem zehirli hem de besleyici olabilir ve bu etki yalnızlığın türüne, süresine ve en önemlisi, bilinçliliğine bağlıdır. Yalnızlık olarak acı: sosyal izolasyonun nörobiyolojisi Evrim açısından grupa ait olma, hayatta kalmak için bir sorundu. Bu nedenle, beynimizin izolasyona fiziksel acı olarak cevap verdiğini görmek şaşırtıcı değildir. Kaliforniya Üniversitesi'nden Naomi Eisenberger'in fMRI kullanarak yürüttüğü klasik araştırmalar, sosyal reddedilme anında fiziksel acıya benzer beyin bölgelerinin (öndeğeri omurga korteks ve adalar bölgesi) aktif olduğunu göstermiştir. Kronik yalnızlık, stres reaksiyonlarının bir dizi tetiklenmesini başlatır: kortizol seviyeleri artar, vücuttaki enflamatuar aktivite artar, uyku bozuklukları ortaya çıkar. İlginç bir gerçek: 2015 yılında 70 araştırmanın ve 3,4 milyon katılımcının verilerini birleştiren bir meta-analiz, seçim dışı kronik yalnızlığın (seçim dışı) erken ölüm riskini %26 artırdığını göstermiştir - bu, obezite veya günde 15 sigara içmekle eşdeğer bir etki. Bu tür zorunlu ve kontrolsüz yalnızlık, depresyon, anksiyete ve genel mutluluk seviyesinin düşmesinin güçlü bir öncüsüdür. Bu, izolasyon hissi, insanı sosyal tehditlere aşırı duyarlı hale getirir, nötr sinyalleri düşmanca olarak yanlış yorumlar ve daha fazla izolasyona yol açar. Şuurlu yalnızlık: kendine dönüş yolunda gönüllü yalnızlık Ancak bu tür bir fenomen de vardır - gönüllü, bilinçli yalnızlık (solitude). Bu durum, insanın dinlenmek, düşünmek veya yaratıcılık için kendisiyle yalnız kalmayı seçtiği bir durumdur. Bu durumda yalnızlık ceza olmaktan çıkıp bir kaynak haline gelir. Psikologlar, "akış" teorisinin yaratıcı ... Читать далее