İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda Almanya yıkıntılarda yatıyordu. Ancak, asıl yıkımlar görünmezdi - milyonlarca Alman'ın kafalarında yuvalanmıştı. Konlageri, insanlık dışı zulümler hakkında bilgi vererek nasıl yaşamak mümkün? Toplumsal suçluluk hissi, doğal bir olay değil, hedef odaklı bir politika tarafından oluşturulmuştu. Devlet, kilise, entellektüel ve müttefikler yıllarca Almanların zihinlerine şu düşüncenin yerleşmesini sağladı: "Siz suçlularsınız. Nazi değil, Göring değil - sizsiniz". Bu makale, suçluluk hissinin demokratikleşme, ulusun psikolojik tedavisi ve ekonomik mucizesi aracı olarak nasıl kullanıldığı hakkında. Sıfır saat: inkâr ve şok 1945 yılında çoğu Alman, suçluluk hissetmiyordu. Onlar kendilerini kurban olarak gördüler: bombalama, işgal, doğu topraklarından sürülme. Nazi propagandası on yıllardır "kültür müteahhitleri" ve "dünya entrikası" hakkında ısrarlıydı. Bu yüzden müttefiklerin "Holokost'tan sorumlusunuz" demeler şok ediciydi. 1946 yılı anketleri, sadece %7'si savaşın suçluluğunu kabul eden Almanların, %33'nün tüm milletlerin eşit derecede suçlu olduğunu düşündüğünü, geri kalanlarının Göring ve ekibini suçladığını gösterdi. İlk tepki savunmacıydı: "Bilmiyorduk", "aldatıldık", "ordu dürüstçe savaştı". Bu kognitif disonans çözülmesi gerekiyordu. Denasifikasyon ve ilk adımlar Müttefikler zorunlu denasifikasyonla başladı: anketler, mahkemeler, mesleklerin yasaklanması. Bu, dışarıdan gelen bir dayaktı. Ancak, daha önemlisi kültürel politikanın etkisiydi. Sinemalar, концagırlar hakkında belgesel filmler gösterdi ("Die Todesmühlen", "Nürnberg Mahkemesi"). Şehirlerde kampoların yanında yaşayan insanlara ceset yığınlarını göstermek zorunlu hale getirildi. Okullarda nazizm hakkında zorunlu tarih dersleri başlatıldı. Tüm bunlar inkâr duvarını yıktı. Ancak, gerçek değişim daha sonra gerçekleşti - Almanlar kendi suçluluklarını konuşmaya başladığında. Kilise ve entelektüel rolü 1945 yılında papazlar ve teologlar "Stuttgart Suçluluk Bildirgesi"ni yay ... Читать далее