Modern Adam'ın Cennet Özlemi: Kayıp Merkeze Dönük Nostalji Cennet özlemi (Sehnsucht nach dem Paradies) modern, laik ve teknolojikleşmiş toplumda doğrudan dini referansı Edene Bahçesi'ne, ancak ortadan kalkmadı. Bu özlemler, bütünlük, sakinlik, mükemmel uyum ve gerçekçilik arzusunu ifade eden derin, çoğu zaman fark edilmez psikolojik ve varoluşsal bir fenomen haline geldi. Bu özlemler, modern insanın psikolojisinin "görünmez üyesi" olarak, yaşamının en çeşitli alanlarında kendini gösterir. Felsefi ve Psikolojik Temeller Cennet özlemi kavramı felsefi antropolojiye dayanmaktadır. Mircea Eliade, homo religiosus'u sакral Merkez'e yönelik bir varlık olarak tanımladı ve modern insanın bu merkezden ayrıldığını söyledi. Sigmund Freud, bu arzuyu bilinçaltının geri dönük arzusu olarak gördü ve bu durumun iç uterin mutluluğa ve anniyle birlik içindeki birliğe geri dönme arzusunu yansıttığını belirtti. Carl Jung, cenneti İlk Self arketipi olarak tanımladı ve bu arketipi egonun gelişimiyle kaybedilen iç bütünlük olarak yorumladı. Modern bağlamda önemli olan fikirler: Gilles Deleuze ve Félix Guattari'nin "şizofrenleştirme" toplumu teorisi: Kapitalizm arzuyu üretir, ancak bu arzuyu tatmin etmez, sürekli bir kayıp hissi yaratır. Baudrillard'ın "metafiziğsel nostalji" — belirli bir geçmişe değil, "kaybedilmiş varoluş ülkesine" olan özlem. Kültür, Tüketim ve Yaşam Tarzı'daki Görünüşler Cennet özlemi, dualite olarak değil, kaybedilmiş uyumu geri getirmeyi vaat eden telafi edici uygulamalarda kendini bulur. Doğa kültürü ve eko-utopizm: Cennet, dokunulmamış doğayla ilişkilendirilir. Bu da: Daunşifting ve "doğaya" taşınma gibi fiziksel olarak "bahçeye" geri dönüşün bir girişimi. Organik yiyecek, eko-materyallerin fetiche edilmesi — "doğallık" olarak temizlik ve günahın (endüstrileşme olarak) öncesi arzusu. Sanatta apokaliptik naratifler (postapokaliptik), cennet özleminin ters yüzü: Cennetin temiz bir durumuna geri dönmek için dünya, medeniyetin çirkinliklerinden arınmalıdır. Teşekkürle ... Читать далее