Hayal birdenbire gelmedi. Yıllar boyunca büyüdü, ince bir sap üzerinde bir çiçek yaprağı gibi. Çocukluğumda bir zamanlar, komşumun çit arkasındaki nadir güzellikte bir gül gördüm. Mavi, kaba yapraklarıyla, kafayı döndürebilecek kadar kokusu vardı. Bir çubuk istedim. Komşum gülümsedi: «Yetiştirebilirsen, bravoya». O ilk çubuk kurudu. Sonrası — ikinci, üçüncü. Ama tutku tükenmedi. Şimdi, otuz yıl sonra, hayatımdan rosaları çıkaramıyorum. Onlar işim, acımlarım, gururum oldu. Bugün size, basit bir ilgiyi nasıl bir akıbet haline getirdiğimi anlatacağım. İlk çiçek, ya da kendime olan inancımı nasıl kazandım Altıncı çubuk hayatta kaldı. Bir mucizedi: onu bal suyunda ıslattım, filmle örttüm, güney pencereme koydum. Ve bir gün küçük yapraklar çıktı. İki ay sonra — bir çiçek! Kırık, açık pembe, kokusu olmayan bir çiçekti. Ama bir çocuğun gibi ağladım. Anladım: Yetiyorum. İşte bu, «Umut» olarak adlandırdığım roza başladı koleksiyonum. Şimdi onların dört yüzden fazla türü var. Ama o ilk, hala hatırlıyorum. Sıvrigillerde ölümcül olan siyah leke hastalığından öldü, ama kalbimde kaldı. Rозы как бизнес: от хобби к профессии Uzun süredir fabrikada mühendis olarak çalışıyordum. Rозы, bir rahatlama aracıydı. Akşamları ve hafta sonları toprakta çalışırdım, bağdıkları yapardım, keserdim. Arkadaşlarım kulaklarını öne eğdi: «Bir şey buldun». Ama bir gün, fidelerin satışı ve çiçeklerin satışının fabrikadaki maaşla aynı kadar kazanç sağladığını hesapladım. İşimi bıraktım. Korkunçtu. Karım destekledi. Bir arazi kiraladım, seralar inşa ettim. İlk başta hata yaptım: hasta fideler satın aldım, donlardan hasar gördüm. Ama hatalarımın üstesinden geldim. Şimdi sınırlarımın dışından gelenlerimle master classlar veriyorum. Rозы ailemizi besliyor ve mutluluğu getiriyor. Üretim sırları: 30 yılda ne öğrendim Rозы karmaşık değil. Gereksinimleri, sevgi ve soğukkanlı bir hesap. En önemli kural: iyi drenaj. Kökler nemlenmemeli. İkincisi: en az altı saat güneş. Üçüncüsü: budama. Budama olmadan bit ... Читать далее