2026 yılı yaz. Kuzey Amerika. 48 takım. 104 maç. Stadyumlarda milyonlarca izleyici, ekranlarda milyarlarca izleyici. Dünya Kupası sadece bir turnuva değil. Bu, büyüklerin tekrar çocuklar gibi olmasını sağlayan bir zaman makinesi, çocukların da mucizelere inanmasını sağlayan bir makine. Rüyalar. Herkesin kendi rüyası var. Kimisi yaşayan bir Messi görmek ister, kimisi sahaya çıkmasını ister, üçüncüsü sadece final düdüğünden sonra oğlunu sarar. 2026 Mundiali, nesillerin birbirine karıştığı umutların kaleidoskopu. 90'ların erkek çocuklarının, babalar haline gelen rüyaları Şu anda 35-40 yaşında olan biri, paraların sonsuzluğu ve VAR'ın başladığı eradan önceki futbola hatırlar. 1998 yılında pioner kampında dünya kupası izlediğini hatırlar. Ronaldo ile Bразilya'yı desteklediğini, Zidane'nin fotoğraflarını gazetelerden kesip defterlerine yapıştırıp astığını hatırlar. Şimdi kendi çocukları var, ipoteka ve 9'dan 18'e kadar çalışıyor. Ama Mundiál başladığında, yine o eski, soluk bir forması olan çocuğa dönüşür. Onun rüyası basit: oğluna veya kızına kendisinin hissettiğini göstermek. Ofsaydı ne olduğunu ve penaltının nedenin loteriy olduğunu açıklamak. Onunla birlikte divana oturmak, şampiyonat logosu olan bir kaseyle meyve suyu içmek ve maçtan maça izlemek. Eğer şanslı olursa - turnuvara gitmek. İki maç bileti almak, altı ay boyunca tasarruf etmek zorunda kalmak bile gerekir. Çünkü bu sadece futbol değil. Bu, bir bayrağı devretmek. Çoğu yetişkin için 2026 Mundiali, gençliklerinin yıldızlarını görmek için son şans. Messi hala oynuyor mu? Ronaldu? Belki bu son şampiyonat. Ve bu nostalji, her bir vuruğu hayatlarındaki bir olay haline getiriyor. Mahallede top koşturan erkek çocukları ve kız çocuklarının rüyaları Topu vuran yeni bir çocuğa göre, dünya kupası bir sihirli kapı. Televizyonda Kilyan Mbappé'nin üçüncü birini çevirdiğini gördüğünde, "Ben de öyle yapabilirim" diye düşünüyor. Oyuncuların resimlerini albüme yapıştırıyor, ebeveynlerinin Vinicius'un ayakkabılarını satın alma ... Читать далее