Kriziği felaket olarak düşünmeyi alışkanlık haline getirdik. İş kaybı, ilişkilerin kopması, hastalık, yakın birinin ölümü — bunlar tümüyle dünya sonunu algılanır. Ancak kriz, bir final değil mi? Kriz, eski dünyanın dağılma anında yeni bir kişinin doğuşu değil mi? Psikologlar ve filozoflar, bu durumu "emergence" olarak adlandırıyorlar - önce olmadığı bir yeni kalitenin ortaya çıkması. Bu makalede, krizin yeni bir kimlik noktası olarak nasıl bir köşeye geldiğini inceleyeceğiz. Neden krizden korkuyoruz Kriz korkusu, belirsizlik korkusudur. İşsiz, ortağı olmadan, alışkanık düzenimiz olmadan kim olduğumuzu bilmeyiz. Dış desteklerin kaybı, iç boşluğu ortaya çıkarır. Birçok kişi bu korkuyu alkollü içecekler, iş, yeni ilişkilerle susturmaya çalışır. Ancak krizin kaçınması büyümeyi sağlamaz. Krizi bir olgu olarak kabul etmek ve onunla geçmeye başlamak gerekir. İlk adım, krizi "sorun" olarak değil, "geçiş" olarak adlandırmaktır. Krizin aşamaları Kriz bir süreçtir. Oluşturduğu aşamalar vardır. İlk olarak, inkar. "Bu mümkün değil". Ardından, öfke. "Neden benim?". Sonra, pazarlık. "Eğer bunu yaparsam, her şey geri döner". Ardından, depresyon. Ve ardından kabul. Yeni doğuşun başladığı sadece kabul aşamasında. Ancak aşamaları atlamak mümkün değil. Onları yaşamak gerekir. Yaşamak, takılmak demek değil. Duyumları hissetmek, onlarla özleşmemek önemlidir. Kriz, siz değil, sizi nerede olduğunuzdur. Kriz, sahte "ben"yi yıkma Krizden önce, illüzyonlar dünyasında yaşıyoruz. Korunaklı olduğumuza, kişiliğimizin istikrarlı olduğuna inanıyoruz. Kriz, bu illüzyonu yıkar. Ancak yanlış koruma ile birlikte yanlış kimliği de yıkar. "Bu şirkette çalışan kim", "bu ilişkilerde bulunan kim" olmaktan çıkarız. Rollersiz kalırız. Bu korkunçtur. Ancak tam da bu boşlukta gerçek "ben" başlar. Dışsal niteliklere bağlı olmayan. Krizden geçenler, "Benz sadece hepsini kaybettikten sonra kendim oldum" diyorlar. Acı, kişiliğin doğuşundaki rol Acı düşman değil bir sinyaldir. Eski şeyin daha fazla işe ... Читать далее