ک.س. لیوس درباره خنده و طنز: تئولوژی شادی، ویراستیار طنز و انتقاد از بدعتی مقدمه: طنز به عنوان ابزار دفاعی و انعکاس بهشت برخلاف بسیاری از مورالست‌های مسیحی که به خنده با تردید نگاه می‌کردند، کلایو استپلس لیوس (1898–1963) خنده و طنز را به عنوان عناصر اساسی طبیعت انسانی، داده شده توسط آفریننده، و به عنوان ابزار قدرتمندی برای تفکر الهی در نظر می‌گرفت. دیدگاه‌های او که در مقالات، نامه‌ها و آثار ادبیش پراکنده شده‌اند، یک سیستم منسجم را تشکیل می‌دهند که نقد ادبی، اخلاق و دفاع از مسیحیت را با هم پیوند می‌دهد. برای لیوس، طنز نه تنها یک روش رhetorical بود، بلکه شاهدی بر شادی انتزاعی (Joy) بود، مفهومی کلیدی در فکر او. اساس‌های تئولوژیک: خنده به عنوان هدیه و انعکاس طبیعت الهی لیوس، پیرو سنت جی‌ک. چسترتون، تصور خدا را به عنوان موجودی تاریک و بی‌عاطفه رد می‌کند. در اثر خود «معجزه»، او به طور مستقیم اظهار می‌کند که «شادی در جهان یک کسب و کار جدی است». خنده واقعی و غیر بدعتی برای او پاسخ خودجوش به مناسبتی غیرمنتظره است که میکروکسیوسم هماهنگی الهی است. در این معنا، توانایی خندیدن انسان را با خداوند پیوند می‌دهد. در «نامه‌های بالاموت»، شیطان با خشم یادداشت می‌کند که خداوند «در انسان‌ها یک تمایل وحشتناک به خنده نهاده است». طنز غیر قابل تهاجم برای شیطان است، زیرا تقریباً غیر ممکن است که به اراده بد وارونه شود – آن مانند شعله‌ای است که خودجوش می‌زند. لیوس بین «شادی» (Joy) به عنوان اشتیاق روحانی به انتزاعی و «بازی» (Fun) به عنوان واکنش ساده و زمینی تفاوت قائل می‌شود. طنز واقعی می‌تواند پل بین آن‌ها باشد، پرشی از بازی به شادی. ایرارچی سه‌طبقه‌ای از طنز: از شادی تا بدعتی لیوس یک نظام اخلاقی و زیبایی‌شناختی ویراستیار انواع طنز را بر اساس آثار خود ترسیم می‌کند. سطح بالاتر: طنز شادی (Joyous Fun). این طنز بر اساس تعجب، بازی، بی‌گناهی و احساس اضافه‌روی بودن است. نمونه‌ای از آن برای لیوس، نمایشنامه «ملک لیار» شکسپیر است، جایی که شوخ‌طبع از طریق پارادوکس و ابسورد حقیقت را می‌گوید، یا داستان‌هایی که طنز و معجزه‌ای با هم پیوند دارند. در آثار خود، لیوس این را در صحنه‌های میز شام ببری‌ها در «شیر، جادوگر و لباس‌پوشی‌ای در کابینه» به دست می‌آورد، جایی که خنده بخشی از گرمی، انسجام و انتظار آزادی است. س ... Читать далее