Гаврош и слон Бастилии: bir saklambaçın hikayesi Paris'in merkezinde, bir zamanlar korkunç bir kaleyi yükselttiği meydanda, yaklaşık kırk yıl süren garip bir anıt durdu. devasa, harap, kimse tarafından kullanılmayan bu anıt, sokak hayvanları için bir barınak, çocukların oyun alanı ve alay konusu oldu. Ancak bu aptal sığır, Victor Hugo'nun en parlak karakterlerinden biri olan küçük Parisli Gavroş'a barınak sağlayarak edebiyat tarihinin kalıcılığını kazandı. Bu devasa sembol, imparatorluk arzularının sembolü olarak değil, çocukluğun yalnızlığı ve sokak özgürlüğünün sembolü olarak kalıcı hale geldi. Napolyon'un Sığırları: gerçekleşmeyen zafer Bastille Meydanı'ndaki sığırın hikayesi, 1808 yılında Napolyon Bonapart, Paris'i yeni bir imparatorluk başkenti yapmak istiyordu, devasa bir anıt tasarladığında başladı. Savaş zaferlerini kalıcı kılmak ve öncelikle Mısır Seferi'ni yüceltmek istiyordu. İmparator, yıkılmış kale yerine 24 metrekarelik bir bronz sığır yapmayı planladı, bu sığır İspanyollar'dan ele geçirilen topçularlardan döküldü. İçinde, sırtına tırmanmak için vinçli merdiven ve burada yer alacak gözlem kulesi bulunan bir gözlem kulesi planlandı. Bu, sadece bir anıt değil, dört su püskürtücülü bir fонтан olacaktı, imparatorluğun gücünü öven. Ancak bu ambisyonlu proje kağıt上面 kaldı. Napolyon'un savaşları parayı gerektiriyordu, bronz topçulara değil, heykelcilik için kullanılıyordu. 1813 yılında meydana sadece tam boyutlu bir alçı maketi çıkarıldı: ahşap çerçeve, çimento ile kaplanmıştı. Sığır devasa — 24 metre yükseklik ve 16 metre uzunlukta, ancak bronz devaya yerine Parisliler'in alçak bir modeli aldılar. İmparatorluk çöktü ve sığır bronz olarak dökülmedi. Uzun yıllar meydanda durdu, yavaş yavaş dağıldı,Napolyon'un umutlarının gerçekleşmediği bir sembol olarak kaldı. Gavroş'un sığırlarının içindeki yaşamı: Gavroş'un saklambaç Viktor Hugo'nun kahramanı tam bu harap, yarı dağılmış sığırda yaşadı. «Yoksullar» romanında Gavroş, on bir yaşında, katırdan babalarını ... Читать далее