Madalyalar boşlukta doğmaz. Olimpiyat Oyunları'ndaki altın, Şampiyonlar Ligi'ndeki zafer veya dünya şampiyonluğu unvanı sadece sporcuğun teri ve yeteneği değildir. Ayrıca paradır. Ülkenin ekonomisi, altyapı yatırımları, antrenör maaşları, bilim. Zengin ülkelerin daha sık kazandığını ve yoksul ülkeler için ne yapılması gerektiğini inceliyoruz.Paralar her şeyi (neredeyse her şeyi) belirlerYüksek performanslı spor pahalı bir zevktir. Stadyum inşa etmek, ekipman satın almak, doktorlar, analistler, donanım maaşlarını ödemek milyonlarca dolardır. Çin, ABD, İngiltere spor için milyarlarca dolar harcıyor. Sonuç: madalya sıralamalarında ilk sıralar. Yoksul ülkeler (örneğin, çoğu Afrikalı) sadece pahalı altyapıya gerek kalmayan koşu ve futbolu kendilerine yetiştirebilirler.Çocuk sporuna yatırımÜlke ne kadar zengin olursa, o kadar fazla ücretsiz sınıf, havuzlu ve buz pisti olan spor okulları olur. Norveç'te neredeyse her çocuk ücretsiz kayak yapabilir. Rusya'da ise Moskova ve köyler arasındaki fark büyük. Çocuk sporuna bugün tasarruf etmek, yarın yıldızların olmayışı demektir.Antrenör maaşları ve bilimİyi bir antrenör pahalıdır. Yoksul bir ülkede o yurtdışına gider. Zengin bir ülkede ise onun hizmetinde biyomekanik laboratuvarlar, psikologlar, diyetisyeler var. Almanya'daki futbol kulüpleri veri analizi (Big Data) için milyonlarca euro harcıyor. Moldova'daki kulüpler bu konuda yetenekli değildir. Sahada sonuç, doğrudan finansların bir sonucudur.Spонсörlük ve yetenek kaçışıÜlkenin ekonomisi kötü ise, yetenekli bir sporcu oraya ödeme yapılırsa gider. Sotlarca Afrikalı koşucu Katar ve Bahreyn için yarışıyor. Brezilyalı futbolcular 16 yaşında Avrupa'ya gidiyor. Ülke potansiyel madalyaları kaybeder. kurallardan ayrılanlarKüba (boks, koşu), Kenya (koşu), Jamaika (spor) kanıtlar: nokta atışları ve kültürel geleneklerle büyük GSYİH'ya gerek kalmadan zafer kazanmak mümkün. Ancak bu daha çok istisnalar. Genel olarak, bağımlılık doğrudur: ekonomik büyüme, 5-10 yıl gecikmeyle spor başarıl ... Читать далее