Baba ve Kızın Yaşam Perspektifinde: Bağımlılıktan Özerkliğe Baba ve kız ilişkileri, insanın yaşamında en önemli ve karmaşık diadik birlikteliklerden biridir ve çocukluğdan sonra bile etkisi devam eden bir etkiye sahiptir. Gelişim psikolojisi, sosyoloji ve nörobilim açısından bakıldığında, bu bağlantı, her iki katılımcının yaşam yollarını oluşturan kritik bir sosyal yapıdır. Bu bağlantının erken bağımlılıktan olgun karşılıklılığa evrimi, ayrılma, cinsiyet sosyalizasyonu ve transgenerasyonel kalıp iletimi gibi temel sosyal süreçlerin mikroskobik bir modelidir. Temel: Baba, cinsiyet ilişkilerinin ilk modeli olarak Annenin, genellikle sinerji ve şartsız kabul üzerine inşa edilen, aksine, babalık bağımlılığı geleneksel olarak daha fazla faaliyet ve sosyalizasyon aracılığıyla medyaledir. Kız için baba, "erkekler dünyası"nın ilk temsilcisi ve gelecekteki romantik ilişkilerin prototipi olur. Bağımlılık teorisi (Bowlby, Ainsworth) alanındaki araştırmalar, babaya güvenli bağımlılığın, onun güvenilirliği, duygusal yanıt vermesi ve özerklik desteklemesi, kızda ilişkilerden beklentiler için içsel çalışma modeli oluşturduğunu gösterir: güven, güvenlik hissi ve olumlu kendine saygı. İlgili bir gerçek: H.S. Fain'in (1980'ler) 1980'ler boyunca yürüttüğü araştırmalar, babaların kızlarıyla oynarken daha fazla "akrobatik" ve teşvik edici oyunlar kullandığını, araştırma davranışı ve fiziksel cesaretin gelişimine doğrudan etki ettiğini göstermiştir. Kriz ve yeniden yapılandırma: ergenlik dönemi esneklik testi olarak Kızın ergenlik dönemi, babalık rolü için bir stres testidir. Bir yanda doğal ayrılma süreci gerçekleşir, diğer yanda kadın kimliği, seksüellik ve özerklikle ilgili sorular acil olarak belirir. Sosyolojik araştırmalar (örneğin, L.Bender'in çalışmaları), babaların, genellikle kız ergenlerle iletişimde en büyük zorlukları yaşadığını, "koruyucu" rolünü "danışman" rolüne dönüştürme gereğini karşılaştığını gösterir. Bu aşamanın başarılı geçişi, baba tarafından duygusal bağlantının ... Читать далее