İnsan acıdan kaçınır. Bu bir içgüdü. Ancak, bir gelenek vardır: acı sadece bir zorunluluk değil, bir yoldur. Zulme yol açan bir yol, güç veya hükümranlık yolu değil, ruhun kendisini dönüştürme yolu. Bu düşünce, zayıfları teselli etmez. Güçlülere bir çağrıdır. Acıyı lanet değil, bir ilaç olarak görmek mümkün mü? Acı yoluyla özgürlüğe gelmek mümkün mü? Rus dinî felsefesi, Hristiyan geleneği izleyerek, bu soruya olumlu bir yanıt verir. Acı paradoksu: neden kötülük kötülükle yok edilemez Naif bilinç, kötülüğü yenmek için kötülükle karşılıklı olarak yanıt vermek gerektiğini düşünür: cezalandırmak, yok etmek, dünyadan silmek. Ancak, acı felsefesi farklı bir şey söyler. Kötülük, kötülükle yenilemez çünkü sadece karanlığı çoğaltır. Karşılıklı saldırı, yeni saldırı doğurur. Döngü devam eder. Acı, pasif bir acı olarak değil, aktif bir yeniden düşünme olarak yaşandığında, bu döngüyü kırmaktadır. Acı, yükselişin durdurulmasına neden olur. Bu, insanın kendisiyle ve Tanrı ile karşılaştığı bir noktadır. Bu zayıflık değil, en yüksek güç formu — acıdan zarar gördüğünüzde kötülüğe dönüşmemek. Hristiyan temeli: acı olarak katılım Hristiyanlık, Tanrı'nın acı çektiği tek din. Kruş, sadece tarihsel bir gerçek değil, bir ilahiyat devrimidir. Tanrı, dünyayı acıdan kurtarmak yerine, ona katılır. Bu, acıyı ceza değil, katılım haline dönüştürür. Rus filozofları (Dostoyevski, Berdiaev, Solovtsov), bu fikri benimsedi. İnsanın acısı, İsa'nın acılarıyla ortaklaşır. Bu katılımda, insan acıdan kurtulma değil, acının kendisini üzerindeki baskısından kurtulma bulur. Acı artık onu tanımlamaz. Onun içinde özgür hale gelir. Dostoyevski: acı olarak doğru yolu Fyodor Dostoyevski, sistematik bir filozof değildi, ancak onun öyküleri, acı hakkında en derin yankıların bazılarıdır. Kahramanları aşağılanma, hapis, sevdiklerinin ölümünden geçer. İşte bu noktalarda, kendileri ve dünyaları hakkında gerçek bilgilere ulaşırlar. Raskolnikov, katorga yoluyla tövbe eder. Myshkin, epilepsi ve reddedilme yoluyl ... Читать далее