Avrupa'nın Doğu Takvimine ve Çin Yeni Yılı'na Yansıması: Exotikten Glam-Hibridizasyonuna Giriş: Ezoterik ve Mainstreame Arasında Avrupa kültüründe, özellikle Çin'in Ay-Güneş takvimine ve ona bağlı Bahar Bayramı'na (Çin Yeni Yılı, Chūnqié) olan algılama (yansıma) karmaşık ve çok katmanlı bir süreçtir. Bu süreç, erken etkileşim dönemlerindeki yüzeysel exotikleştirme, kolonyal dönemdeki marjinalleştirmeye, modern hibridizasyona evrildi; burada geleneksel unsurlar küresel kapitalizm, kültürel çokluculuk ve popüler kültür bağlamında uyarlandı. Bu yansımanın bilimsel analizi, kültürel etkileşimler tarihi, sosyoloji, semiyotik ve küreselleşme araştırmalarını kapsayan disiplinlerarası bir yaklaşım gerektirir. Tarihsel Yansıma Fázeleri Erken etkileşimler (XVI-XVIII. yy.): Bilimsel merak ve misyoner yorumu. Takvimin ve yeni yıl törenlerinin ilk sistematik açıklamaları, Avrupa misyoner rahipleri (Matteo Ricci, Martino Martini) tarafından yapıldı. Karmaşık astronomik sistem, Çin medeniyetinin yüksek gelişmişliğini kanıtlar olarak gördüler. Ancak bayram, Hristiyanlık perspektifinden yansıtılırken, çoğunlukla "idol tapıcılığı" ve "şüpheci" uygulamalar (atalarına tapma, ruhlar) olarak suçlanırdı. Takvim, garip ama doğru bir hesaplama sistemi olarak algılanırdı. Oryantalizm ve kolonyalizm dönemi (XIX – XX. yy. ortası): Exotikleştirme ve folklorleştirme. Avrupa toplumunda Çin Yeni Yılı, "gizemli ve sabit Doğu" imajının bir parçası haline geldi. Yol notlarında, gravürlerde ve erken fotoğraflarda parlak, gürültülü ama temelinde yabancı bir gösteri olarak tasvir edilirdi. Takvimin astrolojik bileşeni (12 hayvan koruyucusu) marjinalleştirilmiş, "raçional" Gregoryen takvimine kıyasla primitif bir inanç olarak algılanırdı. Postkolonyal dönem ve kültürel çokluculuk (XX. yy. ikinci yarısı – XXI. yy. başı): Kurumsallaştırma ve ticarileştirme. Çin diasporasının büyümesi, Çin'in ekonomik ve siyasi ağırlığının artması ve Batı Avrupa'da (özellikle İngiltere, Fransa, Hollanda) kültürel çokluculuk ... Читать далее