آگنیا بارتو درباره گل گونه: گل ساده‌ای در شعر کودکان و نه تنها آن‌ها وقتی درباره آگنیا لئونیدووو بارتو صحبت می‌کنیم، بی‌درنگ جملات آشنای دوران کودکی به ذهن می‌رسند: «تانیا با صدای بلند می‌گریست»، «گاوچی می‌رود، می‌لرزید» یا «گربه‌ای را صاحبخانه انداخت». شعرهای او یک دنیای کامل است که در آن اسباب‌بازی‌ها، کودکان، حیوانات و البته طبیعت زندگی می‌کنند. در میان شمار زیادی از تصاویری که این دنیا را اشغال می‌کنند، یکی ساده اما بسیار مهم وجود دارد: گل گونه. بارتو هیچ مجموعه‌ای به طور جداگانه درباره گل گونه نوشته نیست، اما این گل در شعرهای او بارها و بارها ظاهر می‌شود و هر بار با محتوایی خاص. گل گونه در بارتو نه تنها یک عنصر مناظر است، بلکه نمادی است که درباره آزادی، انتخاب، زیبایی چیزهای ساده و اینکه واقعیتی قابل فروش نیست، صحبت می‌کند. «گل گونه‌ها در مزرعه می‌روند»: شعری که به عنوان یک منشور کوچک شناخته می‌شودشعر معروف‌ترین آگنیا بارتو که در آن گل گونه نقش اصلی را دارد، «گل گونه‌ها در مزرعه می‌روند» است. این شعر در مجموعه‌ای به نام «فکر کن، فکر کن...» قرار دارد که بارتو آن را به خوانندگان کودک نوشته است، اما خود او آن را «لیبریک فلسفی» می‌نامید. واقعاً، در ظاهر ساده‌ترین شعر درباره یک دسته گل گونه‌ها بسیار عمیق‌تر از آنچه به نظر می‌رسد است.این متن کامل آن است:گل گونه‌ها در مزرعه می‌روند،زیبایی را در دیدگان می‌بینند،من به عنوان یک درخت درجا مانده‌ام،چشمانم را از دیدن باز نمی‌کنم.گل گونه‌ها در مزرعه می‌روند،در میان علف‌ها پنهان نمی‌شوند...من با دسته‌ای از گل‌ها می‌تپم،با گل‌ها در مسکو راه می‌روم. نگاه می‌کنم — یک مردیبا لبخندی شیرین:— دسته زیباست، زیباست!چقدر می‌دهی؟و مردی می‌گویدکلمات خریداری شده:— توافق کردیم؟ خوب؟یک روبل نمی‌دهم، دو.و من به او پاسخ می‌دهم،گفتم: — نه، نه،گل گونه‌ها را نمی‌فروشم، دسته‌ام را به خانه می‌برم.و خداحافظی کن، مردی،توافق کردیم؟ خوب؟در ابتدای شعر ما یک روش غیرمعمول می‌بینیم: گل گونه‌ها در بارتو نه تنها رشد می‌کنند، بلکه «می‌روند». این شخصیت‌پردازی به گل‌ها زندگی، استقلال و تقریباً انرژی انسانی می‌دهد. آن‌ها «زیبایی را در دیدگان می‌بینند»، آن‌ها پنهان نمی‌شوند، آن‌ها آزاد هستند. و شخصیت شاعرانه — یک کودک — از این منظره دیوانه‌وار شده است. او مانند ... Читать далее