شیرها و ببرها بر روی نقاشی: از اژدهای‌های قرون وسطی تا پرتره‌های واقع‌گرایانهدر بستیارهای قرون وسطی، شیر نه یک حیوان، بلکه یک استعاره است. او را به عنوان نماد قدرت، رستاخیز و حتی مسیح تصویر می‌کردند. اما اگر به این نقاشی‌ها نگاه کنید، حیوان واقعی را نمی‌بینید. شیرها در منابع نوشتاری اغلب به عنوان موجودات عجیب و غریب به نظر می‌رسیدند، با موهای مانند نیمب و بدنی مانند سگ. ببرها نیز به گوشه و کنار کشیده می‌شدند: گاهی با نوارها، گاهی بدون، اغلب با سرهایی مانند اژدها.شیر در قرون وسطی: نماد، نه موجود زوولوژیکیدر هنر قرون وسطی، شیر یکی از حیوانات محبوب‌ترین بود. اما هنرمندان آن زمان به ندرت شیرهای زنده را می‌دیدند. آنها را بر اساس توصیفات مسافران، مosaics قدیمی و البته، بر اساس قوانین نمادهای کلیسایی نقاشی می‌کردند. شیر نماد مسیح (به عنوان «شیر از خاندان یهودا») بود، نماد رستاخیز (گفته می‌شود که توله شیرها مرده به دنیا می‌آیند و در روز سوم زنده می‌شوند) و همچنین نماد قدرت و عظمت سلطنتی. بنابراین در تصاویر کوچک و نقاشی‌های دیواری، شیر اغلب به عنوان حیوان گеральدیکی به نظر می‌رسید: با موهای بلند، اما با صورتی مانند انسان، با پشتی بسیار مستقیم و با پایی بلند مانند در لوگوها.ببر در بستیارهای قرون وسطی حتی بیشتر از آن بود. او را اغلب به عنوان یک گربه با دندان‌های بزرگ تصویر می‌کردند، اما گاهی نیز به عنوان موجودی مانند تمساح یا حتی اژدها. داستان‌هایی درباره ببرها وجود دارد: مثلاً اینکه اگر ببر فرزند خود را از دست بدهد، تا زمانی که آن را پیدا نکند، آرام نمی‌شود و شکارچیان می‌توانند او را فریب دهند، با پرتاب آینه — ببر به نظر می‌رسد که بازتاب خود را به عنوان فرزند خود می‌پندارد و معطوف می‌شود. این داستان‌ها در هنر منعکس شد.رنسانس: اولین قدم‌ها به سوی واقع‌گراییدر دوره رنسانس، هنرمندان به طبیعت علاقه‌مند شدند. آنها آناتومی را مطالعه می‌کردند، نقاشی‌های از طبیعت می‌کردند، اما در اروپا شیرها و ببرهای زنده کمی بود. بنابراین اغلب به تصاویر و توصیفات از کتاب‌ها تکیه می‌کردند. مثلاً، لئوناردو داوینچی نقاشی‌های شیر می‌کرد، اما احتمالاً آنها را در باغ وحش یا در نقاشی‌ها می‌دید. شیرهای او نسبت به قرون وسطی بیشتر واقع‌گرا هستند، اما هنوز به صورت‌بندی شده‌اند — آنها بزرگ و آرام هستند، تقریباً ... Читать далее