عمر طولانی به عنوان استراتژی اقتصادی کشورهای توسعه‌یافته عمر طولانی دیگر تنها یک دستاورد پزشکی نیست. امروز آن به پایه‌ای برای واقعیت اقتصادی جدید کشورهای توسعه‌یافته تبدیل شده است. زمانی که مردم بیشتر عمر می‌کنند و سالم می‌مانند، نه تنها حقوق بازنشستگی و داروهای خود را مصرف می‌کنند، بلکه به کار ادامه می‌دهند، سرمایه‌گذاری می‌کنند و بر بازارها تأثیر می‌گذارند. برخلاف قرن گذشته، جایی که پیری جمعیت به عنوان تهدید اقتصادی پذیرفته می‌شد، امروز بسیاری از کشورها عمر طولانی را به عنوان منابعی که می‌توان از آن برای تقویت اقتصاد استفاده کرد، بازنگری می‌کنند. تحول در سیستم‌های بازنشستگی، توسعه فناوری، بازنگری در روابط کاری — همه این‌ها عمر طولانی را به یک актив استراتژیک تبدیل می‌کنند. گذار جمعیتی و چالش‌های جدید بر اساس داده‌های سازمان ملل، تا سال ۲۰۵۰ تعداد مردمی که بالای ۶۵ سال هستند در جهان دو برابر خواهد شد و به ۱.۶ میلیارد نفر خواهد رسید. در کشورهای توسعه‌یافته اروپا، ژاپن و ایالات متحده، سهم جمعیت مسن‌تر از ۲۰ درصد بیشتر است. به عنوان مثال در ژاپن، سن متوسط بازنشستگان به نزدیکی ۷۰ سال نزدیک می‌شود و در آلمان و ایتالیا تعداد مردمی که بالای ۸۰ سال هستند سریع‌تر از گروه‌های سنی کوچک‌تر افزایش می‌یابد. این امر فشار بزرگی بر سیستم‌های بهداشت عمومی، صندوق‌های بازنشستگی و بازار کار وارد می‌کند. با این حال، کشورهای توسعه‌یافته بیشتر و بیشتر این را نه به عنوان یک فاجعه، بلکه به عنوان یک فرصت می‌بینند. از یک طرف، افزایش تعداد افراد مسن‌تر تقاضا برای خدمات پزشکی، فناوری و نوآوری‌های اجتماعی را افزایش می‌دهد. از طرف دیگر، عمر طولانی فعالانه به طولانی کردن فعالیت کاری و استفاده از سرمایه انسانی جمع‌آوری شده منجر می‌شود. اقتصاد عمر طولانی به عنوان یک مدل جدید، جایی که سن به عنوان یک مانع از بین می‌رود و به یک مزیت رقابتی تبدیل می‌شود، شکل می‌گیرد. سیستم بازنشستگی: از بقا به سرمایه‌گذاری یکی از اصلی‌ترین خطوط استراتژی عمر طولانی، تحول در سیستم‌های بازنشستگی است. مدل سنتی، جایی که فرد در سن ۶۰–۶۵ سالگی بازنشسته می‌شود و از پس‌انداز خود زندگی می‌کند، دیگر کار نمی‌کند. افزایش طول عمر به این معنی است که دوره بازنشستگی ممکن است ۲۰–۳۰ سال طول بکشد که نیازمند پس‌انداز عظیم است. در پاسخ به ا ... Читать далее