پیش‌بینی‌های ساخت ساختمان‌های بلندترین: فراتر از مسابقه عمودی از اوایل قرن بیست و یکم، بشریت شاهد انقلاب واقعی در ساخت ساختمان‌های بلندمرتبه بود. برج خلیفه (828 متر) در دوبی، "نخستین آسمانخراش یک کیلومتری" جده-تاور (1008 متر، ساخت متوقف شده) نشان‌دهنده افق‌های جدید فناوری و بلندپروازی بود. اما امروز، واضح است که عصر تعقیب سادهای ارتفاع به پایان می‌رسد. پیش‌بینی‌های ساخت ساختمان‌های بلندترین دیگر نه تنها به سوال "چقدر بلند؟" مربوط می‌شود، بلکه به چالش‌های پیچیده‌تری: "برای چه؟"، "چقدر پایدار؟" و "با چه قیمتی؟". اقتصاد و نمادنگاری: از افتخار به کاربردی‌سازی در ابتدا، آسمانخراش‌های فوق‌العاده بلند (بیش از 300 متر) نمادهای افتخار ملی یا شرکت‌ها بودند، "کارتهای ویزیت عمودی". امروز، مدل اقتصادی آن‌ها زیر سوال رفته است. هزینه ساخت به طور نامتناسب با ارتفاع افزایش می‌یابد به دلیل مشکلات با فونداسیون‌ها، باربادانی، لجستیک و سیستم‌های تأمین زندگی (آسانسورها، آب‌رسانی، اطفاء حریق). معیار کلیدی — نسبت سطح اجاره‌ای به هزینه کل — برای بسیاری از آسمانخراش‌های فوق‌العاده بلند، ناکارآمد است. امروزه، احتمالاً آینده با استفاده ترکیبی (mixed-use) خواهد بود. بلندترین ساختمان‌ها نه تنها آسمانخراش‌های اداری خواهند بود، بلکه شهرهای عمودی‌ای خواهند بود که آپارتمان‌های مسکونی، هتل‌ها، دفاتر اداری، گالری‌های تجاری، فضاهای فرهنگی و تفریحی را یکپارچه می‌کنند. این کار افزایش می‌دهد پایداری اقتصادی و دینامیک اجتماعی. نمونه — برج شانگهای (632 متر)، جایی که علاوه بر دفاتر اداری، هتل، موزه‌ها و پلکان دیدار وجود دارد. تحول فناوری: مواد جدید و سیستم‌های هوشمند رشد بیشتر بدون نوآوری ممکن نیست: مواد. بتون و فولاد به حداکثر مقاومت و وزن خود رسیده‌اند. پیش‌بینی‌ها با فیبر کربنی، کامپوزیت‌های گرافن و آلیاژهای فلزی فوق‌العاده سبک مرتبط است. در حال حاضر، آزمایش‌هایی با بتون خودترمیم‌کننده که حاوی باکتری‌هایی است که "زخم‌ها را درمان می‌کنند"، در حال انجام است. تصمیم‌گیری‌های ساختاری. برای مبارزه با باد (دشمن اصلی آسمانخراش‌ها) از نه تنها ضخیم‌سازی قاب‌های فولادی، بلکه از شکل‌های هواگردی (شکل‌های پیچیده مانند silhouette‌های چرخانده یا زاویه‌های کج) و دمپرهای تطبیقی استفاده خواهد شد. این‌ها سیستم‌های هوشمند ... Читать далее