وقتی امروز درباره یمن صحبت می‌شود، در اخبار تقریباً همیشه کلمات یکسانی به گوش می‌رسد: جنگ، گرسنگی، ویرانی، حملات به کشتی‌ها، بمباران‌ها. اما اگر دقیق‌تر نگاه کنیم و کمی عمیق‌تر برویم، می‌فهمیم که جنگ تنها بخش کوچکی از یخ‌بری است. یمن از مدت‌ها پیش نه تنها خارج از قرن بیست و یکم زندگی می‌کند، بلکه در یک واقعیت موازی جایی که دولت به معنای واقعی خود وجود ندارد و جای آن را قبیله‌ها، رهبران مذهبی و گروه‌های مسلح می‌گیرند. چرا کشوری که دارای تاریخ کهن، میراث فرهنگی غنی و موقعیت استراتژیک در تقاطع راه‌های تجاری است، امروز به عنوان یک موزه زنده قرون وسطی در نظر گرفته می‌شود؟ بیایید سعی کنیم بفهمیم. کشوری که دولتی وجود ندارد پارادوکس یمن این است که به صورت رسمی دولت دارد. در واقعیت — ندارد. از سال ۲۰۱۴، وقتی پایتخت یمن، صنعا، توسط حوثی‌ها گرفته شد، قدرت در کشور به طور کامل به چندین بخش تقسیم شد. امروزه یمن — یک پارچه از مناطق درگیر است که در هر کدام از آن‌ها حاکمان، قوانین و مهم‌تر از همه، گروه‌های مسلح خودشان وجود دارند. دولت بین‌المللی در عرعر (پایتخت عربستان سعودی، نه یمن) نشسته و بر اساس ارزیابی تحلیل‌گران، تقریباً قادر به مدیریت حتی مناطقی که به صورت نامی تحت کنترل اوست، نیست. پایتخت موقت، عدن، در چرخه هرج و مرج قرار دارد: برق به طور مداوم قطع می‌شود، خیابان‌ها توسط گروه‌های مسلح محلی پاتруلی می‌شوند و مقامات، که حقوق خود را از خارج از کشور دریافت می‌کنند، عجله نمی‌کنند تا به خانه بازگردند. در عین حال، شورای ریاست جمهوری (عضو جمعی که به صورت رسمی یمن را اداره می‌کند) از هشت نفر تشکیل شده است که همیشه با یکدیگر در تقابل هستند و نمی‌توانند قدرت را بین خود تقسیم کنند. این سازمان قادر به تصویب قوانین، کنترل ارتش و نجات اقتصاد نیست. در شمال، جایی که بخش بزرگی از جمعیت زندگی می‌کند، حوثی‌ها حکمرانی می‌کنند. آن‌ها همان انصارالله — جنبش نظامی و سیاسی که از ایران حمایت می‌کند. آن‌ها دادگاه‌های خود، ارتش خود، مالیات خود و ایدئولوژی خود را دارند که در آن ترکیبی از مذهب و دیکتاتوری نظامی وجود دارد. در جنوب، گروهی به نام شورای انتقالی نظم خود را برقرار می‌کند. این گروه سعی در بازگرداندن مرزهای قدیمی، جداگانه‌ی یمن جنوبی، که تا سال ۱۹۹۰ وجود داشته، دارد. تعجب‌آور است که رهبر ا ... Читать далее