«گوشه‌ای» در لباس مردانه: از بند کاربردی به نماد شورش فکری گوشه‌ای-بند، یا «باترفلای»، یکی از عجیب‌ترین اکسسوارهای مد مردانه است. با ترکیب فرمality سخت‌گیرانه و تئاترالیت اپاتژ، او از یک عنصر عملی از لباس کارگران قفقازی تا نماد معروفی از طبقه فرهنگی و فکری، راه خود را طی کرده است. تاریخچه او، تاریخچه‌ای از تغییر معانی است، جایی که کاربردی‌گری به جایگاه معنای پیچیده‌ای منتقل شده است. 1. ریشه‌های نظامی و شروع کاربردی مانند گالستک طولانی، «گوشه‌ای» ریشه خود را از پارچه‌های گردن کروات‌های قفقازی در قرن هفدهم دنبال می‌کند. اما فرم منحصر به فرد او از نیاز عملی پدید آمد. در جنگ‌های پروس در اوایل قرن نوزدهم، سربازان شروع به بستن پارچه‌های گردن خود به صورت بند محکم کردند تا از چسبیدن به تجهیزات، سلاح و مزاحمت در نبرد دست نکشند. این حرکت کاربردی به سرعت توسط مد مدنی پذیرفته شد که از کوچک بودن و زیبایی آن استقبال کرد. شخصیت کلیدی در تطبیق «گوشه‌ای» برای جامعه بالا، شاهزاده آلبرت، شوهر ملکه ویکتوریا، بود. در نمایشگاه جهانی معروف 1851 در لندن، او با یک پارچه گردن کوتاه، بسته به صورت بند، ظاهر شد. این سبک، به نام او نامگذاری شد «آلبرت» یا «اسکات»، نمونه‌ای از «گوشه‌ای» امروزی بود. جالب این است که در ابتدا «گوشه‌ای» یک اکسسوار آماده نبود — حتماً باید دستی بسته می‌شد که این نشان‌دهنده مهارت و ادب بود. 2. قرن طلایی: نماد رسمیت و بوهمی در اوایل قرن بیستم، «گوشه‌ای» به دو قطب نمادین تقسیم شد. رسمیت بالا: «گوشه‌ای» سفید به عنوان بخشی ضروری از سخت‌ترین کد لباس — White Tie (گالستک سفید) شد. در این زمینه، او به عنوان نشان‌دهنده بالاترین وضعیت اجتماعی، رسمیت و پیروی از سنت‌ها عمل می‌کرد. او با فрак در جلسات دیپلماتیک، در اپرا، در مهمانی‌های سلطنتی پوشیده می‌شد. نشان فکرگرا و خلاق: در عین حال، «گوشه‌ای» سیاه یا رنگی به توسط نمایندگان بوهم و طبقه فرهنگی و فکری انتخاب شد. او را انتخاب می‌کردند دانشمندان (آلبرت اینشتین)، نویسندگان، هنرمندان، موسیقی‌دانان جاز. برای آن‌ها او نه تنها یک گالستک بود، بلکه یک مانیفست بصری بود. برخلاف گالستک بلند و تجاری، «گوشه‌ای» نشان‌دهنده استقلال فکر، شروع خلاقانه، برخی از اکسترسی و مخالفت با ارزش‌های کنفورمیت تجاری بود. واقعیت: محبوبیت «گوشه‌ای» در میان موسیقی‌د ... Читать далее