کارگر و اخلاق پروتستانی: دو ریشه یک درخت در نگاه اول، روس‌های \"کارگر\" — کسی است که از سپیده‌دم تا طلوع خورشید کار می‌کند، شکایتی ندارد و هیچ پاداشی نمی‌خواهد — و اخلاق کار پروتستانی که در قرن‌های شانزدهم و هفدهم در اروپا شکل گرفت، به نظر می‌رسد که پدیده‌هایی از دو دنیای متفاوت باشند. یکی محصول انجمن روستایی، حقایق مذهبی و قهرمانی شوروی. دیگری فرزند سرمایه‌داری، کالوینیت و فردگرایی. اما اگر دقیق‌تر نگاه کنیم، بین آنها شباهت‌های شگفت‌انگیزی وجود دارد. هر دو کار را به عنوان ارزشی بزرگ‌تر ارج می‌گذارند. هر دو تنبلی را محکوم می‌کنند. هر دو کار را با ارزش اخلاقی پیوند می‌دهند. و هر دو — علیرغم تفاوت در منشأ — فردی را شکل می‌دهند که خود را بدون کار نمي‌تواند تصور کند. پس چه چیزهای مشترک دارند و چه تفاوت‌های اساسی دارند؟ اخلاق پروتستانی: کار به عنوان تعهد و نشانه انتخاب فرمول اخلاق پروتستانی که توسط مکس وبر توضیح داده شده است، ساده است: کار نه تنها راهی برای کسب درآمد است، بلکه خدمتی به خداوند است. فردی که با دقت، صادقانه و موفق کار می‌کند، انتخاب خود را نشان می‌دهد. موفقیت در امور دنیایی نشانه رحمت الهی است. بنابراین تنبلی نه تنها کسالت است، بلکه یک گناه است. پولی که به وسیله کار به دست می‌آید، نباید صرف لوکس‌ها شود — باید بازپرورده و دوچندان شود. این چیزی است که همان \"انسان جدید\" سرمایه‌داری را ایجاد کرد: منظم، منطقی، مسئول و متمرکز بر نتیجه. کلمه کلیدی در اینجا \"تعهد\" است. در زبان آلمانی، کلمه \"Beruf\" (شغل) از نظر واژگانی با مفهوم تعهد مرتبط است. به این معنا که فرد نه تنها شغلی انتخاب می‌کند، بلکه از اراده خداوند پیروی می‌کند که او را به این مسیر تعیین کرده است. بنابراین کار نباید آزاردهنده باشد — باید یک تعهد باشد. این اخلاق نه تنها کارآفرینان را، بلکه کارگران استخدامی را نیز ایجاد کرده است که در کار خود خدمت نمی‌بینند، بلکه خدمت می‌بینند. کارگر: فداکاری زمینی بدون بنیاد مذهبی برخلاف پروتستان، کارگر روس کار خود را با پیشگویی الهی پیوند نمی‌دهد. انگیزه او بیشتر اوقات احساس وظیفه در برابر خانواده، انجمن یا دولت است. او کار می‌کند زیرا \"این که باید باشد\"، زیرا \"اگر نه من، پس کی\". این اخلاق بقا، همبستگی و فداکاری است. کارگر انتظار پاداش در بهشت را ندارد و به جم ... Читать далее