کرده عشق پیتیریم سوروکین: از جامعه‌شناسی بحران به اخلاق آلترویسم مقدمه: تغییر از تحلیل فجایع به نیروی سازنده در دوره‌ی آخر آثار خود (۱۹۵۰-۱۹۶۰)، پیتیریم سوروکین، بنیان‌گذار دانشکده‌ی جامعه‌شناسی در هاروارد و نویسنده‌ی کتاب بنیادی "تحلیل اجتماعی و فرهنگی"، تغییرات جدی در تفکر خود ایجاد کرد. او از تحلیل‌گر بحران‌های جهانی و انواع تغییرات فرهنگی به یک موعظه‌گر و محقق نیروی نجات‌دهنده‌ی عشق آلترویسم تبدیل شد. این "کرده عشق" یک حرکت احساسی نبود، بلکه یک پروژه علمی و فلسفی برای بیرون رفتن انسان‌ها از بن‌بست فرهنگی حسی (مادی‌گرایانه) بود که به نظر او به خودکشی منجر می‌شود. اساس‌های نظری: بحران فرهنگی حسی و "کوره‌ی آزمایش‌ها" سوروکین معتقد بود که تمدن غربی (و بلوک شوروی به دلیل جزء مادی‌گرایانه‌اش) به نقطه‌ی اوج توسعه‌ی سیستم حسی‌گرایانه‌ی خود رسیده‌اند. نشانه‌های آن: غلبه‌ی تجربی‌گرایی، ابزارگرایی، هدونیزم، و رеляتیویسم اخلاقی. بر اساس نظریه‌ی چرخه‌ای او، خروج از بحران می‌توانست با گذار به فرهنگ ایده‌آل‌گرایانه (روحانی) یا، ترجیحاً، فرهنگ کاملاً، که بهترین ویژگی‌های هر دو را ترکیب می‌کند، باشد. عشق، در دیدگاه او، کلید این گذار است. تجربه‌ی شخصی سوروکین (زندان در دوره‌ی سلطنت، حکم اعدام از سوی بولشویک‌ها، مهاجرت) او را متقاعد کرد که تاریخ نه تنها با درگیری‌ها، بلکه با اعمال همبستگی و خودگذشتگی که او آن‌ها را "نیروهای خلاقانه‌ی عشق آلترویسم" می‌نامید، حرکت می‌کند. تعریف و طبقه‌بندی عشق: رویکرد علمی به انتزاعی سوروکین تعریف دقیقی از عشق داد. عشق آلترویستی این است: "تلاش آگاهانه یا ناآگاهانه برای افزایش رفاه دیگران، بدون درخواست هیچگونه پاداشی، و آمادگی برای قربانی کردن برای این هدف رفاه خود را. او یک طبقه‌بندی دقیق‌تر ایجاد کرد که عشق را بر اساس: شدت (از احساس ضعیف تا عشق بی‌پایان). دامنه (عشق به خود، خانواده، ملت، انسانیت، همه‌ی موجودات زنده). مدت‌زمان (موقت — دائمی). نوع (مذهبی، اخلاقی، شناختی، زیبایی‌شناختی). شکل بیان (عملی، احساسی، فکری، ارادی). شکل بالاتر او عشق عملی، شدید، گسترده و دائمی، که به تمامی انسانیت اشاره دارد، دانست. مرکز تحقیقات هاروارد: عشق به عنوان موضوع مطالعه‌ی علمی در سال ۱۹۴۹، سوروکین در هاروارد "مرکز تحقیقات آلترویسم سازنده" را بنیان‌گذار ... Читать далее