پذیرش و ساخت زندگی جدید. این یک عمل نیست. این دو حرکت است: ابتدا رها کردن، سپس گرفتن. ابتدا تلاش برای مبارزه با آنچه که هست را متوقف کردن. سپس شروع به ایجاد آنچه که خواهد بود. اما بین آن‌ها شکافی است. شکافی که در آن انسان زمین عادی خود را از دست می‌دهد. در این مقاله ما این مسیر را طی خواهیم کرد: از انکار به پذیرش، از پذیرش به عمل، از عمل به زندگی جدید.پذیرش چیست پذیرش اغلب با تسلیم اشتباه می‌شود. اما پذیرش ضعف نیست. این شجاعت است که به حقیقت نگاه کنیم. وقتی می‌گوییم «من می‌پذیرم»، نمی‌گوییم «این برای من خوب است». ما می‌گوییم: «من انرژی خود را صرف مبارزه با واقعیت نمی‌کنم». پذیرش شفافیت است. این رها کردن توهم‌ها. تنها زمانی که ما می‌پذیریم که وضعیت چنین است، می‌توانیم شروع به انجام چیزی با آن کنیم. تا زمانی که ما انکار می‌کنیم، ما در حالت یخ‌زده هستیم. پذیرش اولین قدم به سوی آزادی است.چرا ما نمی‌پذیریم ما نمی‌پذیریم، زیرا می‌ترسیم. می‌ترسیم که اگر از دست دادن را بپذیریم، نهایی خواهد شد. می‌ترسیم که اگر اشتباه را بپذیریم، ضعیف خواهیم شد. می‌ترسیم که اگر جهان ناعادلانه باشد، معنای خود را از دست خواهیم داد. انکار محافظت است. اما محافظتی که دیگر کار نمی‌کند. انکار واقعیت را تغییر نمی‌دهد. آن تنها درد را به تأخیر می‌اندازد. و درد تأخیری به درد مزمن تبدیل می‌شود. پذیرش آزاد کردن درد نیست. این انتخابی است که درد را زندگی کنیم تا آن دیگر اولویت نداشته باشد.چگونه آنچه که نمی‌توان تغییر داد را بپذیریم چیزهایی هستند که نمی‌توانیم تغییر دهیم. مرگ نزدیکان، بیماری غیرقابل درمان، جدایی، گذشته. پذیرش این مسائل به معنای این است که از پرسیدن سوالی مانند «چرا؟» دست برداریم و شروع به پرسیدن سوالی مانند «چه چیزی بعد؟» کنیم. تکنیک: به خود اجازه دهید که غمگین شوید. به خود زمان دهید. به خود اجازه دهید که عصبانی شوید. اما بعد از آن سوال بپرسید: «چه چیزی باقی مانده را می‌توانم با آن انجام دهم؟». پذیرش این نیست که باید خوشحال باشید. این این است که شما از مبارزه با باد دست می‌کشید و به دنبال باد موافق می‌گردید.از پذیرش به عمل پذیرش پایان نیست. این شروع است. وقتی شما واقعیت را پذیرفتید، ساخت شروع می‌شود. زندگی جدید از هیچ نمی‌آید. آن از آنچه باقی مانده است ساخته می‌شود. از منابعی که وجود دارند. ... Читать далее