پایگاه در معابد کپسول‌های خاکی از مکان‌های یادبود: سیمبول‌شناسی، مراسم و سیاست یادبود مقدمه: خاکی به عنوان یادبود و نماد تمرین قرار دادن کپسول‌های خاکی در معابد یا دیگر اشیاء مقدس (میدان‌های نبرد، مکان‌های مرگ مقدس، مقدس‌های نابودشده، کمپ‌های کار اجباری)، یک مراسم دینی و سیاسی پیچیده است. این مراسم فراتر از یک حرکت یادبود ساده است و به یک عمل نمادین بازگشت، پیوند دادن فضاهای مقدس و ساخت هویت جمعی. در این زمینه، خاکی دیگر تنها خاکی نیست؛ بلکه یک یادبود است، حامل «یادبود مکان» (genius loci)، شاهد مادی از زخم یا افتخار تاریخی که باید «به مکان یادبود همیشه‌مان پیوند بخورد» – معبد. 1. ریشه‌های تاریخی و مذهبی: از قدرس‌ها تا «خاکی که به آن دعا شده است» این سنت دارای شباهت‌های تاریخی عمیق است: مذهب قدرس در مسیحیت: حمل و دفن بخشی از قدرس‌های مقدس (مانند آنتی‌مینس) در نمازخانه یا زیر صلیب برای تقدیس معبد الزامی است. خاکی از مکان شهادت یا اعمال مقدس مقدس (به عنوان مثال، از میدان نبرد، مکان مرگ مقدس) در اینجا به عنوان معادل یا تکمیل قدرس‌ها عمل می‌کند، به ویژه اگر خود قدرس‌ها گم شده‌اند. این یک یادبود تماس (brandea) است که مقدس بودن مکان را در خود جمع کرده است. «زمین وعده» و زائر: در سنت یهودیت و مسیحیت، زمین اسرائیل/فلسطین خود به خود مقدس است. حمل خاکی از کوه سینا، گولگوتا یا وادی‌الرحمه برای قرار دادن در بنای معبد در دیاسپور نماد ارتباط معنوی با منبع اول ایمان است، ایجاد «قطعه‌ای از زمین مقدس» در بیرون از سرزمین. تمرین «خاکی که به آن دعا شده است»: در سنت روسیه‌ای ارتدوکس، عادت داشتند که خاکی از مکان‌هایی که با اعمال مقدس مонахان مقدس شده‌اند (مثلاً از والاام، از صوفیه‌ی متقاعد) برای قرار دادن در بنای جدید معابد یا برای ایجاد باغ‌های معبدی بیاورند. این یک عمل نیکویی و ادامه بود. رویداد جالب: پس از جنگ krym (1853–1856) و دفاع از سیواستوپول در روسیه، عادت به حمل خاکی از باستیون‌ها و قبرستان‌های برادران برای قرار دادن در معابد نظامی و معابد یادبود ایجاد شد. این می‌توان یکی از اولین تطبیقات گسترده‌ای از مراسم دینی قدیمی به عنوان یک عمل یادبود نظامی (مموریالیستی) به حساب آید. 2. سیمبول‌شناسی مراسم: لایه‌های معنایی عمل قرار دادن کپسول – یک عمل نمادین چندلایه است: عمل ادغام (درآوردن) ... Читать далее