سال نو در افسانه‌های славян و فرهنگ عامه: آرکیپال، آیین‌ها و مهمانان زیرزمینی مقدمه: زمان بی‌زمانی و گذار مقدس مفهوم سال نو در فرهنگ عامه سلاوونیایی به طور اساسی با جشن مدرن سکولار متفاوت است. در دوران قبل از مسیحیت و دوران اولیه مسیحیت، این نه یک مرز زمانی ثابت در تقویم بود، بلکه بخشی از یک مجموعه پیچیده جشن‌های زمستانی بود که حول روز سال نو (کولادا) و تعطیلات بعدی آن متمرکز بود. این دوره به عنوان یک زمان مقدس «بی‌زمانی» درک می‌شد، زمانی که مرزها بین جهانی‌ها نازک شده بود، که این موضوع به طور مستقیم در موضوعات افسانه‌ای و آیینی منعکس شده بود. 1. میزبانان جشن: از کولادا تا موروزکو شخصیت مذهبی مرکزی، مرتبط با چرخه زمستانی، کولادا بود – نماد بازگشت خورشید. نام او با لاتین «calendae» (اولین روز ماه) یا سلاوونیایی «колو» (دایره، خورشید) ارتباط دارد. کولادوها، که با آوازها و آرزوهای خوشامدگویی به خانه‌ها می‌رفتند، در ذهن فرهنگی به عنوان رژه‌های ساده‌ای نبودند، بلکه فرستاده‌های جهانی دیگر بودند که کلمات آن‌ها قدرت جادویی و تولیدی داشتند. در افسانه‌ها، بیشتر شخصیت‌های آنترومورفیک نمونه‌ای از عناصر زمستانی یافت می‌شود – موروز (موروزکو، استودنیتس). برخلاف دیدار موروزکو در دوران بعدی، این شخصیت دوگانه است. او می‌تواند بخشنده و مجازات‌کننده باشد. افسانه «موروزکو» این دوگانگی را به وضوح نشان می‌دهد: دختری که او را با احترام و تواضع دید، او را به سخاوتمندی پاداش می‌دهد، اما دختر بد و زشت او را به مرگ می‌رساند. در اینجا موروز به عنوان یک نیروی طبیعی و یک قاضی اخلاقی ظاهر می‌شود که بازتابی از بازنمایی‌های باستانی از عدالت است که توسط طبیعت خود اجرا می‌شود. 2. ساختار زمان: زمانی که جادو ممکن است تعطیلات (از کریسمس تا کрещشین) – این زمان اصلی افسانه‌ای است. معتقد بودند که در این دوره «آسمان و جهنم باز می‌شود» و بنابراین هر چیز ممکن است. این زمان شامل موارد زیر است: طالع‌بینی و پیش‌بینی‌ها (مانند در بسیاری از افسانه‌های فرهنگی). برادرانی با نیروی ناپاک، که در این دوره به طور خاص فعال می‌شود. بسیاری از موضوعات درباره رقابت انسان با چرت یا بستن شرط در این دوره به این موضوع اختصاص دارد. گذرش قهرمان به جهانی دیگر (تридیویتس) یا ملاقات با کمک‌کنندگان فراطبیعی. رویداد جالب: ریشه در سنت تعط ... Читать далее