فارسی: نظریه نژادی به عنوان افسانه: بی‌اعتمادی علمی و پیامدهای اجتماعی مقدمه: از جعلی‌علم به عنوان ایدئولوژی نظریه نژادی یک سیستم دیدگاه‌های ناشی از علم نادرست است که بر اساس آن انسانیت به گروه‌های مختلف، سازمان‌یافته به صورت سلسله مراتبی (نژادها) تقسیم می‌شود که ویژگی‌های فیزیکی، ذهنی و اخلاقی آن‌ها تعیین شده و قابل ارث‌برداری هستند. با وجود نقش تاریخی آن در علوم اجتماعی قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، ژنتیک معاصر، انسان‌شناسی و زیست‌شناسی به طور کامل اصول اصلی آن را نادرست شناخته‌اند و آن را افسانه علمی می‌دانند که به عنوان بهانه‌ای برای استعمار، نژادپرستی و نسل‌کشی عمل می‌کرد. رشد تاریخی: تولد افسانه سرچشمه تفکر نژادی به دوران استعمار بازمی‌گردد، اما شکل‌گیری نظریه‌ای آن در قرن هجدهم و نوزدهم به طور موازی با توسعه علوم طبیعی رخ داد. موارد کلیدی: کارل لینه در کتاب «سیستم طبیعت» (1735) یکی از اولین طبقه‌بندی‌ها را ارائه داد که به انسان‌ها «گونه‌ها» نه تنها ویژگی‌های فیزیکی، بلکه ویژگی‌های روانی کلیشه‌ای (مثلاً «آمریکایی‌ها» — خشم، «اروپایی‌ها» — اختراع‌گرایی) را نسبت داد. ژوزف دو گوبین در کتاب «تجربه از نابرابری نژادهای انسانی» (1853–1855) نژاد «اریایی» (شمالی) را خالق تمدن اعلام کرد و ترکیب نژادها را دلیل سقوط آن دانست. این اثر کتاب مقدس نژادپرستان شد. نظریه داروینیسم اجتماعی (هربرت اسپنسر) اصول انتخاب طبیعی را به جامعه انسانی منتقل کرد و رقابت و «بقاء بهترین‌ها» را برای نژادها توجیه می‌کرد. این مفاهیم بیشتر نتیجه تحقیقات نبودند، بلکه پروژه‌ای بر روی سلسله مراتب اجتماعی و روابط استعماری بودند. افسانه‌های کلیدی نظریه نژادی و انکار علمی آن‌ها 1. افسانه وجود «نژادهای خالص» و گروه‌های مجزا.این نظریه اظهار داشت که نژادها گروه‌های محدود و مشخصی هستند که دارای مجموعه‌ای از ویژگی‌های ثابت و منحصر به فرد هستند. انکار ژنتیک: تحقیقات معاصر (به ویژه پروژه ژنوم انسان) نشان داده است که تنوع ژنتیکی درون یک نژاد به اصطلاح (مثلاً در میان آفریقایی‌ها) به طور قابل توجهی از اختلافات میان نژادهای مختلف بیشتر است. تغییرات ژنتیکی به صورت خطی (گرادیان) توزیع شده‌اند، بدون مرزهای ناگهانی. نژادهای خالص وجود ندارند به دلیل ترکیب دائمی (مزج) چندین قرن. 2. افسانه همبستگی بین ویژگی‌های فیزیکی و ... Читать далее