میلاد و سال نو در دریا: جشن لیمینال در بیابان آبی مقدمه: جشنی در مرز جهان‌ها برگزاري میلاد و سال نو بر روی کشتی — خواه آن کروز، قایق بادبانی یا کشتی تحقیقاتی — یک پدیده اجتماعی و روانشناختی منحصر به فرد است. این جشن در شرایط لیمینال (از لاتین: limen — دروازه): در فضایی که نه زمین سفت و سخت خانه است و نه اقیانوس بی‌پایان، بلکه یک نقطه متحرک و انزوا در مرز آنها. این جشن‌ها نه تنها سرگرمی هستند، بلکه یک ریتویال جمعی پرانرژی، تحت قوانین فرهنگ زیردریایی و وظایف حفظ پیوستگی گروهی در شرایط غیرطبیعی هستند. 1. زمینه تاریخی: از باورهای دریایی تا آیین‌های منظم سنت جشن در دریا به دوران کشتی‌های پاروسه بازمی‌گردد. برای دریانوردانی که ماه‌ها و سال‌ها در دریا می‌گذرانند، این روزها یک قایه روانی قوی بودند که آن‌ها را با خانه پیوند می‌دادند. اما برگزاری آن‌ها با یک تناقض همراه بود. باورها و محرزها: دریانوردان، که بسیار باورپذیر بودند، اغلب از شادی بیش از حد در دریا می‌ترسیدند تا نگذارند که طبیعت را «غضب بگیرد». صدای بلند، آواز و خنده ممکن بود طبق باورها، طوفان یا سایر بلاها را جذب کند. بنابراین آیین‌ها اغلب دارای ماهیت محدود و آیینی بودند. «آتش‌بس رождستانی»: یک سنت ناگفته مشابه با آتش‌بس جنگی جنگ جهانی اول وجود داشت. در دوران جنگ‌های دریایی پاروسه، کشتی‌های متخاصم گاهی ممکن بود در شب رождستانی از حمله خودداری کنند، پیرو یک قانون بلندتر، قانون انسانیت. پایه غذایی خاص: مهم‌ترین نماد جشن، یک خوراک خاص بود. در نیروی دریایی بریتانیا در قرن‌های هجدهم و نوزدهم، یک پورسانس دوگانه از روم (بیش از حد معمول) تعیین می‌شد و در رژیم غذایی غذاهای نادر مانند سودا با لوبیا یا کیک‌های پودینگ وارد می‌شد. این یک عمل تشکر از سختی خدمت بود. یک واقعیت جالب: کاپیتان جیمز کوک در طول اولین سفر اقیانوس‌گردی خود (بر روی کشتی ایندوور) میلاد 1768 را در سواحل زمین آتشین جشن گرفت. در یادداشت کشتی‌اش نوشت: «میلاد را به قدیمی‌ترین روش جشن گرفتیم، با سودا و کیک انگلیسی». برای تیم او این یک جشن بود، اما همچنین یک علامت از گذشت زمان و مسیری که در بی‌کفایتی طی کرده بودند. 2. روانشناسی گروه انزوا: جشن‌های تقویتی به عنوان مکانیزم پیوستگی در فضای بسته کشتی، که از محیط اجتماعی عادی جدا شده است، جشن نقش‌های فراوانی دارد: کمپ ... Читать далее