زایشت به عنوان پیروزی بر مرگ: معنای اشناتولوژیک شادی وایفلهیم نظر سنتی به زایشت به عنوان داستانی دلنشین درباره تولد کودک در گهواره‌ها اغلب معنای عمیق الهی و کیهانی آن را مخفی می‌کند. در دعوت الهی و سنت مراسم مسیحی، زایشت مسیح به عنوان یک واقعه جداگانه درام نجات، اولین و تصمیم‌گیری‌کننده در نمایش نجات، آغاز جنگ وجودی با مرگ درک می‌شود. شادی وایفلهیم نه یک احساس، بلکه اعلام پیروزی است که ریشه‌های آن به خود طبیعت خداوند متجسم بازمی‌گردد. 1. مبانی الهی: از "آدم اول" به "آدم جدید" ключ به درک این موضوع در تعلیمات درباره گناه اولیه و عواقب آن است. بر اساس انسان‌شناسی مسیحی (توسعه‌یافته از پدران کلیسا، به ویژه سنت افاناسیوس بزرگ)، سقوط آدم باعث ورود تلاطم و مرگ به طبیعت انسانی شد. مرگ نه تنها پایان فیزیکی بود، بلکه یک استبداد وجودی بود که انسان را از طریق ترس (یوحنا 2:15) اسیر می‌کرد. زایشت پاسخ خدا به این وضعیت است. کلمه خدا (لوگوس) طبیعت انسانی را در تمامی جوانب آن می‌پذیرد، به جز گناه. این پذیرش در فرمول معروف سنت گرگوری بогослов توضیح داده شده است: «این که پذیرفته نشده است، درمان نشده است، اما آنچه با خدا پیوند خورده است، نجات می‌یابد». مسیح، "آدم جدید" (1 قرآن 15:45)، طبیعت انسانی آسیب‌دیده را برمی‌گیرد تا از داخل آن را درمان کند. تولد او یک تزریق ابدیت به بافت طبیعت انسانی است که فانی است. حتی در گهواره‌ها، آن کسی که به طور خودجوش مرگ را خواهد پذیرفت، تا مرگ را از قدرت "دارای قدرت مرگ، یعنی شیطان" (یوحنا 2:14) محروم کند. 2. اعلام مراسم: مراسم به عنوان تفسیر مراسم مسیحی و کاتولیک زایشت پُر از تصاویر پیروزی بر مرگ است. ترک حکیمانه این جشن: «زایشت تو، مسیح خدای ما، دنیا را با نور عقل روشن کرد…» نور عقل این است که نور دانش حقیقی درباره خدا و انسان است که تاریکی بی‌知ی و ترس از مرگ را پراکنده می‌کند. کناک حکیمانه این جشن (نویسنده – پدر مقدس رومن سودپوئن): «دختر امروز بی‌نهایت می‌زاید… به عنوان یک کودک، موجودی که قبل از همه عصرها است… به عنوان یک مزدور، پایان می‌دهد…» اینجا به وضوح هدف مشخص شده است: پایان دادن به مزدوری، که بالاترین شکل آن در دیدگاه مسیحی، اسیر شدن به مرگ و فانی است. شعر زایشت: «مرگ را از بین بردی، از دایه‌ای زایش یافتی…» یک بیانیه مستقیم و واضح، که در روز ... Читать далее