گورخر وحشی، پروازکننده در مرتع‌ها، نه تنها یک حیوان است. این یک افسانه است که در کد فرهنگی آمریکا درهم‌تنیده شده است. در ادبیات، مارال به عنوان نماد آزادی بی‌قید و بنده، مبارزه با تربیت و آخرین سلام به دنیای قدیمی و وحشی شده است. از داستان‌های ماجراجویانه تا درام‌های وجودی جدی — تصویر اسب وحشی از قرن‌ها عبور کرده و ردپایی در قلب خوانندگان برجای گذاشته است. در این مقاله ما فرآیند تحول «مارال ادبیات» را دنبال خواهیم کرد و خواهیم فهمید که چرا او اینقدر مهم است. تولد افسانه: وسترن‌های قرن نوزدهم اولین ظهور عمومی مارال‌ها در ادبیات مرتبط با داستان‌های ارزان‌قیمت وسترن (dime novels) در دهه‌های 1860-1880 است. در آن‌ها، مارال اغلب به عنوان یک حیوان بد و غیرقابل پیش‌بینی، موانعی بر سر راه تمدن نشان داده می‌شود. استثنا داستان «مارال‌گران» (Mustangers) در سال 1872 است که نویسنده، که زیر نام مستعار نوشته است، شفقت به اسب‌های وحشی نشان داده است. اما شکستگی واقعی در سال 1898 با رمان «کوئیب» (Cowboy) اوان وایسترز رخ داد، جایی که مارال برای اولین بار به عنوان شریک شریف قهرمان اصلی ظاهر شد. وایسترز تصویر «آخرین آزاد» را ایجاد کرد که بعداً توسط نویسندگان دیگر توسعه یافت. زاین گری: پدر نویسندگی مارال زاین گری، نویسنده بیش از 90 وسترن، مارال‌ها را به عنوان قهرمانان کامل کرد. در «مسیر بنفش» (The Purple Trail، 1912)، اسب وحشی به نام دیکری زندگی یک کابویی را نجات می‌دهد، اما از تربیت خودداری می‌کند. در «رنگارنگ ستاره‌ای تنها» (The Lone Star Ranger، 1915)، گری شکار مارال‌ها را به عنوان یک جنگ درولی نشان می‌دهد. مارال‌های او نه تنها حیوانات هستند — بلکه حمل‌کنندگان یک کد شرف هستند که بالاتر از انسان است. گری مارال‌ها را تا حد افسانه‌سازی کرد که بر دیدگاه جامعه درباره اسب‌های وحشی تأثیر گذاشت. منتقدان او را به عاطفیت بیش از حد متهم کردند، اما میلیون‌ها خواننده این «دیکارهای شریف» را دوست داشتند. «بازگشت مارال» ویلا جیمز: دیدگاهی از درون تابون در سال 1922 رمان «بازگشت مارال» (Smoky the Cowhorse) نویسنده کانادایی-آمریکایی ویلا جیمز منتشر شد. این کتاب از دیدگاه مارال به نام اسموکی نوشته شده است که به عنوان یک مارال وحشی متولد می‌شود، سپس به دست انسان‌ها می‌افتد، از زورگوییی رنج می‌برد و در نهای ... Читать далее