اسپانیایی و انگلیسی، با اینکه ریشه‌های لاتین مشترک دارند، تفاوت‌های اساسی در ساختار، فونتتک و اصول املایی نشان می‌دهند. این تفاوت‌ها به توسعه تاریخی منحصر به فرد هر زبان مربوط است که منجر به شکل‌گیری دو سیستم نوشتاری متفاوت شده است. تحلیل مقایسه‌ای این سیستم‌ها به درک عمیق‌تر از ماهیت آن‌ها کمک می‌کند و بسیاری از مشکلاتی که در فراگیری آن‌ها بوجود می‌آید را توضیح می‌دهد. ترکیب تعداد و عناصر منحصر به فرد الفبا مدرن اسپانیایی از ۲۷ حرف تشکیل شده است، در حالی که انگلیسی محدود به ۲۶ حرف است. تفاوت کلیدی وجود حرف «Ñ» (ئنه) در اسپانیایی است که از دو «nn» در کلمات لاتین توسعه یافته و امروزه نماد هویت زبانی اسپانیایی است. جالب است که قبل از اصلاحات سال ۲۰۱۰، الفبا اسپانیایی دایگراگرهای «Ch» و «Ll» را به عنوان حروف مستقل رسمی‌ کرده بود که این موضوع منحصر به فردی فونتتکی آن‌ها را نشان می‌داد. الفبا انگلیسی، برعکس، حروف اضافی ندارد اما از دایگراگرها مانند «th»، «sh» و «ch» به طور فعال استفاده می‌کند که این‌ها به عنوان عناصر جداگانه‌ای از الفبا شناخته نمی‌شوند. اصل فونتتک در مقابل اصل املایی تاریخی تفاوت مهم‌ترین در اصل رابطه بین نوشتار و صدا است. الفبا اسپانیایی با سطح بالایی از فونتتکی‌گری مشخص است: هر حرف، به استثنای موارد نادر، به یک صدا پایدار پاسخ می‌دهد. این موضوع پیش‌بینی‌پذیری در تلفظ بر اساس نوشتار را فراهم می‌کند. مثال روشنی برای این موضوع حرف «V» است که در اسپانیایی به عنوان صدا خشک [β] تلفظ می‌شود و تقریباً با «B» در بیشتر موقعیت‌ها تفاوتی ندارد. در زبان انگلیسی، اصل املایی تاریخی غالب است، جایی که نوشتار کلمه اغلب صدای قدیمی آن را منعکس می‌کند. یک حرف ممکن است صداها متعددی را انتقال دهد، مانند «A» در کلمات «f*a*te»، «c*a*t» و «f*a*ther»، و ترکیب حروف ممکن است مجموعه‌های صوتی کاملاً غیرقابل پیش‌بینی ایجاد کند. роль علائم دیاکریتیک و حروف بی‌صدا نوشتار اسپانیایی به طور فعال از علائم دیاکریتیک برای انجام وظایف معناشناسی و فونتتکی استفاده می‌کند. اکوت (تک‌تک) به اشاره به ضرب‌دهی سیلابی اشاره دارد که قوانین کلی را نقض می‌کند یا واژگان هم‌صدا را تمیز می‌دهد، مانند جفت «sí» (بله) و «si» (اگر). دیerezis در موارد نادر استفاده می‌شود، مانند در کلمه «lingüística»، تا به تلفظ ... Читать далее