معناي خستي براي رشد انسان: تحليل روانشناسي و شناختي مقدمه: خستي به عنوان سيگنال تکاملي و ساختار روانشناسي خستي (به انگليسي boredom)، که مدت‌ها به عنوان تجربه‌ي کاملاً منفی و بی‌فایده شناخته می‌شد، در دهه‌های اخیر به عنوان موضوع توجه زياد روانشناسان، عصب‌شناسان و فلاسفه قرار گرفته است. علم مدرن نقش آن را بازنگري کرده و خستي را نه به عنوان یک بیماری، بلکه به عنوان یک وضعيت عاطفي سازگار پیچیده می‌بیند که نشان‌دهنده ناسازگاري بین وضعيت فعلي و نیازهای انسان به تحريک کognيتي و عاطفي ایده‌آل است. معناي آن برای رشد چندوجهی است و از تحريک خلاقیت تا شکل‌گيري هویت خود را در بر می‌گیرد. اساس‌هاي روانشناسي و گونه‌هاي خستي بر اساس مدل روانشناس توماس گتس، چندین نوع خستي وجود دارد که بر اساس میزان تحريک و ارزش مثبت یا منفی آن متفاوت هستند: خستي بي‌تفاوت: حالت آرامش و دوري (آpati). خستي تنظيم‌کننده: حالت جستجو، زمانی که فرد به دنبال فرصت‌های جدید است. خستي واکنشي: حالت تحريک بالا با تمایل قوی به خروج از وضعيت خسته‌کننده (تحريک‌زدایی). خستي جستجوگر: جستجوی فعال برای فعالیت‌های جدید و تحريکات. خستي بي‌تفاوت: شکل خطرناک‌تر، نزدیک به افسردگی، که با بي‌تواني و فقدان انگيزه برای جستجوی خروج مشخص می‌شود. برای رشد، فقط «جستجوگر» و «تنظيم‌کننده» خستي‌ها بيشتر از همه مفيد هستند که به عنوان محرک داخلي برای تغییر رفتار عمل می‌کنند. وظايف شناختي و خلاقانه خستي تحريک خلاقیت و تخيل: در حالت عدم تحريک خارجي، مغز شبکه حالت پیش‌فرض کاري (Default Mode Network, DMN) را فعال می‌کند. این شبکه مسئول خودپردازش، شبیه‌سازی ذهني آینده، توليد ایده‌ها و حافظه خودبيومه‌يي است. تحقيقات (مثلاً Mann و Robinson، 2009) نشان می‌دهد که پس از انجام یک وظيفه خسته‌کننده (ترجمه متن) افراد نتایج بهتری در آزمون‌های تفکر واگرا (جستجوی چندین راه‌حل) نشان می‌دهند. خستي مهد ایده‌هاست. مثلاً آلبرت آينشتين، که در دفتر ثبت اختراعات کار می‌کرد، بعدها اشاره کرد که این کار «خسته‌کننده» به ذهن او اجازه داد تا آزادانه بپردازد، منجر به آزمایش‌های فکري برجسته شد. توسعه انگيزه داخلي و خودآگاهي: خستي، با گرفتن فرد از سرگرمي‌های آماده، او را وادار می‌کند تا بپرسد: «من واقعاً چه چیزی می‌خواهم؟ چه چیزی برای من جالب است؟». این ی ... Читать далее