معنای اخراجیانه کریسمس: آغاز پایان و پایان آغاز در آگاهی عمومی، کریسمس اغلب به یک رویداد آرمان‌گرایانه و نوستالجیک گذشته تقلیل داده می‌شود. اما در عمق الهیات خود، آن یک پایه‌های اصلی از اخراجولوژی مسیحیت است — تعلیم در مورد "رویدادهای آخرین". کریسمس نه تنها یک واقعیت تاریخی را به یاد می‌آورد؛ بلکه ورود ابدیت به زمان را اعلام می‌کند و فرآیندی را آغاز می‌کند که در نهایت به ورود دوم، رستاخیز مردگان و زندگی قرن آینده منجر خواهد شد. این جشنی است که در آن آغاز نجات، بهره وری و تصویر پایان خود را در بر دارد. 1. اختلال در مسیر تاریخ: اخراجون به عنوان "تدخل" درک قدیم و کتاب مقدس از زمان، مدار یا خطی بود، اما تراژیک: تاریخ به سمت سقوط یا بی‌پایان تکرار می‌شود. تولد مسیح این شکاف الهی را در این بافت ایجاد می‌کند. خدا، که فراتر از زمان و تاریخ است، به آن وارد می‌شود و به عنوان یک شخصیت مشخص وارد می‌شود. این رویداد در معنای اصلي خود (یونانی: αποκάλυψη — "اشکاف") است: آن چیزی را که هدف و پایان تاریخ است، آشکار می‌کند — عشق انسان‌ها از طریق پیوستن به آفریننده. در وادی بیت‌الملک، تاریخ نه تنها به سمت یک مسیر جدید حرکت می‌کند، بلکه به نقطه جذب نهایی نیز می‌رسد. 2. مختصات الهیات: تجسد به عنوان وثیقه تغییر فکر مقدس (به ویژه سنت‌های افاناسیوس بزرگ، ماکسیم اعتراف‌کننده) تولد مسیح را به عنوان آغاز اجرای وعده‌ای برای "عشق‌بودن" (theosis) می‌بیند. «خدا به انسان تبدیل شد تا انسان به خدا تبدیل شود» — این فرمول به نتیجه اخراجولوژیکی اشاره دارد. تجسد شده، مسیح طبیعت انسانی را نه به صورت انتزاعی، بلکه به صورت کامل پذیرفت، شامل فناپذیری (اما نه گناه). به این ترتیب، طبیعت انسانی در او به صورت پتانسیلی بهبود یافته و برای حالت بی‌فناوری آماده شده بود. گهواره — اولین پله به سوی رستاخیز و تغییر عمومی جسم. رویداد جالب: در الهیات وسیطی، مفهوم "تبادل متقابل" (antidosis) وجود داشت: مسیح چیزهای ما را می‌پذیرد تا به ما چیزی بدهد. او پیکر مرگبار را می‌پذیرد تا به آن جاودانگی بدهد؛ فناپذیری را می‌پذیرد تا به بی‌فناوری بدهد. این تبادل، که در کریسمس آغاز شد، به صورت اخراجولوژیکی به پایان خواهد رسید، زمانی که خدا «همه چیز را در همه چیزها باشد» (1 قرآن 15:28). 3. مراسم به عنوان تمرین اخراجولوژی مراسم کریسمس نه ت ... Читать далее