سوال از دسترس‌پذیری عدالت اجتماعی به همان اندازه ابدی است که سوال از معناي زندگی. هر نسل، هر نظام سیاسی، هر مدرسه فلسفی پاسخی به آن می‌دهد. برخی می‌گویند این تنها یک آرمان‌گرایی است که به عنوان بهانه برای انقلاب‌ها استفاده می‌شود. دیگران می‌گویند بدون تلاش برای آن جامعه فاسد می‌شود. پس آیا دسترس‌پذیر است؟چیزی که ما در مفهوم «عدالت اجتماعی» می‌گذاریم قبل از صحبت کردن درباره دسترس‌پذیری، باید درباره اصطلاحات توافق کنیم. برای برخی، عدالت اجتماعی برابری نتایج است: همه باید درآمد، مسکن و دسترسی به خدمات بهداشتی یکسانی داشته باشند. برای برخی دیگر، برابری فرصت‌ها است: هر کسی باید با فرصت‌های برابر شروع کند و پایان به از دست دادن بستگی دارد. همچنین رویکرد سوم وجود دارد: عدالت به عنوان کاهش رنج‌ها. در واقع، هیچ یک از این مدل‌ها به صورت خالص وجود ندارد. حتی در کشورهای پیشرفته‌ترین سوسیال-دموکراتیک (مثلاً در اسکاندیناوی) شکاف در درآمدها وجود دارد، فقیران وجود دارند، طبقات وجود دارند. بنابراین نتیجه اول: عدالت محض، به صورت ریاضی دقیق، وجود ندارد. اما این به این معنا نیست که آن به طور کلی دسترس‌پذیر نیست. فقط این به این معناست که همیشه یک نزدیکی است، نه نقطه نهایی.موانع بر سر راه به سوی عدالت چرا ما هنوز از ایده‌آل دوریم؟ اولین و مهم‌ترین دلیل، نابرابری شرایط شروع است. کودکی که در خانواده‌ای با تحصیلات عالیه و ذخیره مالی متولد می‌شود، شانس بیشتری نسبت به همتای خود از خانواده‌های ناامید دارد. این تنها شانس نیست، بلکه نابرابری ساختاری است که در نسل‌ها تکرار می‌شود. دومین موانع ساختار اقتصادی است. سرمایه‌داری به انباشت سرمایه و قدرت تشویق می‌کند. بنابراین شرکت‌های بزرگ بر سیاست، قوانین و آموزش تأثیر می‌گذارند. سومین موانع روانشناسی انسانی است. ما تمایل داریم بهره‌وری خود را توجیه کنیم و فقیران را به فقر خود متهم کنیم. این انحراف شناختی باعث می‌شود که ما دلایل سیستماتیک نابرابری را نبینیم. چهارمین موانع جهانی‌سازی است. سرمایه به جایی می‌رود که مالیات پایین‌تر و حقوق کارگران ضعیف‌تر است، ایجاد یک «مسابقه به پایین» می‌کند. همه این‌ها عدالت را نه تنها پیچیده، بلکه هدفی که همیشه فرار می‌کند، می‌کند.استدلالات در مورد دسترس‌پذیری با وجود موانع، دلایل قوی‌ای وجود دارد که نشان می‌دهد عدالت ... Читать далее