عادات طبقه بالا در آثار دیکنز: آناتومی فریبکاری، بیکاری و بی‌مسؤولیتی اجتماعی مقدمه: دیکنس به عنوان انسان‌شناس اجتماعی طبقه بالا در آثار چارلز دیکنس، طبقه بالا (aristocracy and gentry) نه به عنوان زمینه بلکه به عنوان هدف تحلیل دقیق و اغلب بی‌رحمانه نشان داده می‌شود. نویسنده‌ای که از طبقات پایین اجتماعی آمده و با سیستم مکاتباتی تحقیرآمیز مواجه شده است، مجموعه‌ای از شخصیت‌ها را ایجاد کرده است که ناهنجاری‌های اخلاقی و اجتماعی طبقه بالا در نیمه اول قرن نوزدهم بریتانیا را افشا می‌کنند. انتقاد او به سمت خود طبقه اشرافی نیست، بلکه به سمت اخلاق‌های فرسوده آن: انگلسیزه، خالی از معنا، بی‌تفاوتی شدید به رنج‌های فقیران و باور به استثنایی بودن خود بر اساس نسل و ثروت. دیکنس طبقه بالا را به عنوان یک سیستم بسته که افراد اخلاقی و اجتماعی ناهنجار تولید می‌کند، افشا می‌کند. 1. فرهنگ ظاهری و آداب به جای ماهیت دیکنس اهمیت بیمارگونه طبقه بالا به فرم به جای محتوای را ثابت می‌کند. بیکاری روتین‌شده. طبقه بالا در حلقه‌ای بسته از آداب و رسوم بی‌معنا زندگی می‌کنند: بازدیدها، مهمانی‌ها، باله‌ها، شایعات. در «خانه سرد»، لیدی دی‌دلوک، نماد شیرزن اجتماعی، زندگی‌اش را در «سکوت زیبا» می‌گذراند، روزهای او به دقیقه‌ها برنامه‌ریزی شده‌اند، اما از هیچ معنایی جز حفظ موقعیت برخوردار نیستند. جمله معروف او «از همه این‌ها خسته شدم» نشان‌دهنده خلاقیت وجودی است. فتیش‌زدگی آداب و عنوان‌ها. سخن، حرکت، توانایی رفتار مهم‌تر از نیکوکاری یا هوش است. شخصیت‌هایی مانند سر لایچستر دی‌دلوک (خانه سرد) یا خانم جنرال (کوچک دوریت) کتابخانه‌های قوانین منش هستند که پشت آن‌ها خالی از هرگونه احساس و اخلاق است. خانم جنرال با آموزش «حکمرانی» و «کاستن از خودداری» اخلاق را با منش جایگزین می‌کند. 2. انگلسیزه و بی‌مسؤولیتی اقتصادی دیکنس بی‌رحمانه نشان می‌دهد که چگونه طبقه بالا از کار دیگران زندگی می‌کند، بدون هیچ احساس از سپاسگزاری یا مسؤولیت. بدهی به عنوان سبک زندگی. بسیاری از اشرافیان دیکنس زندگی می‌کنند که از توانایی‌های خود فراتر می‌روند و در بدهی‌های خود غرق شده‌اند، که آن‌ها را مانند عادت بد می‌دانند و نه خطای اخلاقی. آقای دوریت، وقتی ثروتمند می‌شود، بدهی‌های قدیمی خود را نمی‌پردازد و عنوان‌ها می‌خرد و خود را به عنوان نیکوکار نشا ... Читать далее