صدای شهر بزرگ و بازتاب آن در هنر: مونولوگ، گفتگو، دیالوگ، صدای بلند شهر بزرگ حرف می‌زند. او نه با کلمات، بلکه با صدای لاستیک‌های لاستیک، صدای سوت ماشین‌ها، قدم‌های میلیون‌ها نفر، صدای ترن، موسیقی از پنجره‌های باز، صدای فریاد تاجران، صدای زنگ تрамوا، صدای بارش باران بر آسفالت. شهر یک سیمفونی پر صدای است، در آن هر صدای بخشی از نُت است. هنرمندان، نویسندگان، موسیقی‌دانان، کارگردانان همیشه سعی کرده‌اند این صدای را ثبت کنند. آنها صدای بلند را به ریتم‌های جاز، نومیدی را به مونولوگ ادبی، گفتگوی مردم را به دیالوگ روی بوم تبدیل کرده‌اند. چگونه هنر آکوستیکی شهر بزرگ را منعکس می‌کند؟ ما چهار حالت صدای شهری را بررسی می‌کنیم. مونولوگ: شهر به عنوان اعتراف یک تنه در یک شهر بزرگ، انسان اغلب تنها با خودش است. جمعیت اطراف، اما هیچ کس وجود ندارد که بتوانید با او کلمه‌ای رد و بدل کنید. این انزوای صوتی مونولوگ را می‌آفریند — صدای درونی که صدای بلندتر از صدای خیابان‌ها است. در ادبیات مثال کلاسیک آن نوشته‌های داستایفسکی است یا رمان‌های فرانتس کافکا، جایی که قهرمان در خیابان‌های بی‌نام راه می‌رود و با خودش صحبت می‌کند. در شعر این شعرهای آلکساندر بلوک است ("شب، خیابان، چراغ، داروخانه…") — نه دیالوگ، بلکه یک فریاد درونی. در نقاشی — آثار ادوارد هپر ("نیمه‌شب‌ها")، جایی که شخصیت‌ها در کافه می‌نشینند اما با هم صحبت نمی‌کنند، هر کدام در دنیای خود. در موسیقی — قطعات پیانوی تک خوانی اریک ساتی، که او آنها را "موسیقی مبله" نامیده است — صدایی که نیازی به پاسخ ندارد. مونولوگ شهری در هنر — فریادی از تنهایی در خالی‌ای پر از صدا است. گفتگو: دیالوگ‌های در حال حرکت شهر یک گفتگوی بی‌پایان است. گفتگوی فروشنده و مشتری، مسافر و تاکسی‌ران، عاشقانی که روی نیمکتهای پارک نشسته‌اند، دو دوست که به بار رفته‌اند. این دیالوگ‌های کوتاه و قطعی بافت زندگی شهری را تشکیل می‌دهند. در ادبیات، جیمز جویس آن را به زیبایی در "اولیس" منعکس کرده است، جایی که شخصیت‌ها با یکدیگر رد و بدل می‌کنند، اما گوش نمی‌دهند. در تئاتر — نمایشنامه‌های تنسی ویلیامز یا ادوارد اولبی، جایی که گفتگوها در ایوان یا آشپزخانه به منعکس‌کننده زندگی شهری تبدیل می‌شوند. در سینما — دیالوگ‌های وودی آلن، جایی که شخصیت‌ها به طور همزمان صحبت می‌کنند، یکدیگ ... Читать далее