تصویر خرس در ادبیات و سینما: از توتیم قدرت به نماد آسیب‌پذیری تصویر خرس در فرهنگ جهانی یکی از تغییرات بیشترین و تاریک‌ترین را تجربه کرده است: از توتیم مقدس و نماد قدرت بی‌قید و_bound به طبیعت تا یک شخصیت خنده‌دار و در نهایت به یک نماد پیچیده بحران محیط زیست و هویت آسیب‌دیده. این تحول نشان‌دهنده تغییر روابط انسان با طبیعت وحشی و خود او است. ریشه‌های آرکیتیپیک: قدرت، سلطنت، هتونیک در اساطیر و افسانه‌ها خرس تقریباً همیشه در بالاترین سطح از اتحاد حیوانات قرار دارد. پیشگام توتیم و پادشاه جنگل: در بسیاری از قوم‌های نیم‌کره شمالی (славیان، آلمانی‌ها، فنو-یوگرو، قوم‌های بومی آمریکای شمالی و سیبری) خرس یک حیوان مقدس، توتیم، «مالک» جنگل بود. نام او اغلب تابو شده بود (به همین دلیل به جای آن از کلمات اغداش استفاده می‌شد: روسیه‌ای «مالک»، «کوسولاپی»، آلمانی «Meister Petz»). در این نقش او نماد قدرت بی‌نقص، باروری و ارتباط با جهان زیرزمینی (به دلیل خواب زمستانی در غار، که به عنوان سفر به قلمرو مردها و بازگشت به آن در نظر گرفته می‌شد) بود. دوگانگی فرهنگی: در افسانه‌ها خرس اغلب احمقانه، ناپایدار و خطرناک در خشم است. او می‌تواند دشمن (مثل «ماشا و خرس») باشد، اما همچنین می‌تواند کمک‌کننده (خرس در «پادشاهی قورباغه‌ها» به کمک گرفتن برای کشتن کощی کمک می‌کند). این دوگانگی (تهدید/کمک) اساس بسیاری از تفسیرهای بعدی قرار دارد. ادبیات قرن نوزدهم و بیستم: از نماد رمانتیک به استعاره وضعیت ایوان تورگنئف، «گزارش شکارچی» (داستان «آوازها»): خرس در اینجا بخشی از مناظر واقعی است، اما به عنوان نماد روسیه قوی و در حال نابودی، که در داستان «خرس» (1888) چخوف از آن به عنوان یک شخصیت خنده‌دار برای نشان دادن یک صاحب خانه روستایی غرورآمیز استفاده شده است، اما پشت این خنده‌ها ساتیر اجتماعی نهفته است. جک لندن، «کلب سفید» و دیگر داستان‌ها: خرس در لندن نماد قوانین بی‌نهایت طبیعت است، قدرتی که به وضوح ویرانگر و بی‌هویت و وحشیانه است. او نماد انتخاب طبیعی بی‌هویت و وحشیانه و بزرگ است. ویلیام فالکнер، «خرس» (1942): قله تفکر نمادین. خرس افسانه‌ای آلد بن یک افسانه، چالش، خود طبیعت وحشی آمریکا، که انسان (شکارچی آیک مک‌کلسین) باید نه تنها بکشد، بلکه بفهمد و به برخی از معانی، تسلیم شود. کشتن خرس نشان‌دهنده پایان دوران ط ... Читать далее