شبکه‌های در توصیف یوان شملوف: مایفوپوئتیک کودکی و اوطنولوژی جشن تماس یوان سروژیچ شملوف (1873–1950) با موضوع شب‌های کریسمس در آثار او در دوران مهاجرت (تابستان خداوندی، 1927–1948؛ داستان‌های جداگانه) نه تنها یک نقاشی نوسالگیش از زندگی قبل از انقلاب است، بلکه یک بازسازی هنری-الهی از ساختار کل جهان‌بندی است. شب‌های کریسمس در شملوف نه یک مرحله از تقویم، بلکه زمانی است که به عنوان فضایی مقدس درآمده، در آن از طریق دیدگاه کودک، ارتباط عمیق زندگی، ایمان، طبیعت و روح ملی آشکار می‌شود. 1. هرونوتوپ شب‌های کریسمس: زمان به عنوان جشن و ابدیت. شملوف احساس زمانی کشیده و پر از معنا ایجاد می‌کند. شب‌های کریسمس برای پسر بچه وانی نه تنها روزهایی بین کریسمس و کрещتن است، بلکه «جشن‌های جشن»، حالت خاصی از جهان: چرخه‌ای و ریتم: زمان نه خطی حرکت می‌کند، بلکه به دور از رویدادهای مقدس حرکت می‌کند — از شب‌های عید فطر با سکوت و انتظار ستاره تا شب‌های بازی و کریسمس و کрещتن. هر روز دارای کد آیینی و روزمره خود است. مقدس‌سازی زندگی روزمره: در شب‌های کریسمس، تمام زندگی یک ریتوئال شده است. حتی عمل‌های عادی‌ترین — تغذیه دام، نظافت خانه، آماده‌سازی غذا — با معنای نمادین پر شده‌اند. «جهان در انتظار معجزه فرو نشسته بود و همه چیز در آن نشانه‌ای از این معجزه بود». حذف مرزها: مانند سنت مردم، در شملوف شب‌های کریسمس زمانی است که مرزها از بین می‌روند: بین جهان زنده و مرده (یادها، دعاها)، بین طبقات اجتماعی (در خانه می‌آیند و فقیران و کولادان)، بین زمین و آسمان (آسمان «آزاد است»، ستارگان «گفتار دارند»). 2. معنای جشن‌ها: از کریسمس تا کریسمس. شملوف با دقت به منطق داخلی هر مرحله از شب‌های کریسمس اشاره می‌کند و آن‌ها را به عنوان یک سال آیینی کوچک در یک چشم‌انداز نشان می‌دهد: کریسمس: اوج مقدس خانوادگی، گرم و «خانگی». بوی درخت کریسمس، شمع، میوه‌های نارنجی؛ احساس «معجزه کریسمس» به عنوان یک رویداد خانوادگی محرمانه. مهم اینجا، تجسیم خدا در جهان است و بنابراین جهان تبدیل به یک محیط آرام و ساکن می‌شود. شب‌های ترسناک (قبل از روز ویاسیل و کریسمس): زمانی بازیگوش و کارناوالی. پیش‌بینی‌ها، لباس‌های عروسکی، داستان‌های ترسناک. شملوف نه این «گناهکارانه» از دیدگاه دینی سخت‌گیرانه محکوم می‌کند، بلکه آن را به عنوان یک «آبشخور مردم» ن ... Читать далее