لویناس درباره سگ به عنوان هدایت‌کننده اجتماعی: چهره حیوان و اخلاق مسئولیت مقدمه: حیوان در فمینولوژی دیگری امانوئل لویناس (1906–1995)، فلسفه فرانسوی با پیشینه لیتوانیایی-یهودی، معروف به اخلاق رادیکال خود که بر ایده دیگری (l'Autre) متمرکز است. در سیستم او، دیگری در تجربه چهره (visage) ظاهر می‌شود که نگاه بی‌دفاع خود را بر «من» تحمیل می‌کند و مسئولیت اخلاقی بی‌قید و شرطی را تحمیل می‌کند. سوال اینکه آیا این وضعیت به حیوانات نیز گسترش می‌یابد، یکی از بحث‌برانگیزترین مسائل در لویناسی‌شناسی است. با این حال، در مقاله بعدی او «نام یک سگ» (Nom d'un chien، 1975)، بخش شگفت‌انگیزی وجود دارد که سگ به عنوان حیوانی که نه تنها حیوان است، بلکه هدایت‌کننده و کاتالیزاتور اجتماعی انسان‌ها ظاهر می‌شود و انسان دگرگون شده را به سوی تعیینات اخلاقی خود بازمی‌گرداند. مقدمه: سگ اردوگاهی بوبی لویناس تفکرات خود را بر اساس تجربه شخصی خود می‌سازد — خاطرات از اردوگاه نازی برای زندانیان جنگی (Stalag XI-B)، جایی که او به عنوان یک سرباز فرانسوی با پیشینه یهودی چندین سال در آن گذراند. در این اردوگاه، یهودیان از بقیه زندانیان جدا می‌شدند و حتی از «حق» نامیده شدن به عنوان انسان در چشمان نگهبانان محروم می‌شدند; آنها با اختصار «PJ» (prisonnier juif) مشخص می‌شدند. در این فضای دگرگون شده از دگرگونی کامل، جایی که انسان به یک شماره و بدون چهره در چشمان دیگران تبدیل شده بود، سگی به نام بوبی ظاهر می‌شود. نقطه کلیدی: بوبی، برخلاف نگهبانان، زندانیان را می‌شناخت. او با شادی آنها را در شب، پس از بازگشت از کار، استقبال می‌کرد. برای لویناس، این سگ به موجودی تبدیل شد که «آخرین روی زمین اروپایی» آنها را به عنوان انسان می‌شناخت. سگ به عنوان «اولین سوژه اخلاقی» در شرایط اردوگاه، تمام سیستم اجتماعی انسانی که بر اساس زبان، قانون و فرهنگ بنا شده بود، نابود شد. نگهبانان آلمانی، حمل‌کنندگان فرهنگ «اروپایی بلند مرتبه»، زندانیان را از انسانیت محروم می‌کنند. و در این فضای اخلاقی خالی، سگ بوبی نقش پارادوکسیکالی را ایفا می‌کند: او چهره زندانیان را بازمی‌گرداند. نگاه بوبی، استقبال شادی او — این یک تشخیص غیرابزارانه و مستقیم است. در اصطلاح لویناسی، در این نگاه، یک تقاضای اخلاقی آشکار می‌شود، حتی اگر این تقاضا بی‌صدا باشد. سگ به آنها ... Читать далее