روش‌های کاهش درگیری‌ها در خانواده: از نوروبیولوژی به روانشناسی عملی درگیری به عنوان پدیده سیستمیک در خانواده درگیری خانوادگی نشانه‌ای از روابط «نا得当» نیست، بلکه فرآیند طبیعی تعامل بین شخصیت‌های مستقل با نیازها، مدل‌های رفتاری و ریتم‌های روانی-بیولوژیکی است. از دیدگاه رویکرد سیستمیک، خانواده یک سیستم خود تنظیم است که رفتار یکی از اعضا مستقیماً بر همه اعضای دیگر تأثیر می‌گذارد. درگیری‌ها در نقاط تنش در نقاط برخورد این سیستم‌های فردی به وجود می‌آیند. روانشناسی مدرن و علم اعصاب تمرکز خود را از جلوگیری از همه دعواها به مدیریت کیفیت آن‌ها و ایجاد مکانیزم‌های بازیابی ارتباطات تغییر داده‌اند. واقعیت جالب: تحقیقات با استفاده از MRI نشان می‌دهد که در طول درگیری زناشویی، ناحیه‌های مغزی مشابهی در شریک زندگی‌ها فعال می‌شوند که در زمان درد فیزیکی فعال می‌شوند — ناحیه پیشانی و جزیره‌ای. مغز به طور واقعی تهدید اجتماعی و رد را به عنوان آسیب فیزیکی می‌پذیرد. این دلیل آن است که چرا دعواها اینقدر دردناک هستند و چرا مهم است که به حالت «حمله، فرار، بیحرکت» نرسیم. روش 1: ایجاد «محل امنیت» — ریتوال‌های خانوادگی و قوانین توجیه علمی: پیش‌بینی‌پذیری اضطراب را کاهش می‌دهد. ریتوال‌ها (شام‌های خانوادگی، سنت‌های روزهای تعطیل) و قوانین واضح و پذیرفته شده همه، چارچوب ساختاری خانواده را ایجاد می‌کنند که تنش را تحمل می‌کند. تدبیر: «کنفرانس خانوادگی»: جلسات منظم (یک بار در هفته) در محیطی خنثی برای بحث در مورد برنامه‌ها، مشکلات و شادی‌ها. فرمت: هر کسی بدون قطع صحبت می‌کند، از یک شیء (دستکش، سنگ) استفاده می‌کنند که به او حق صحبت می‌دهد. این دیالوگ را رسمی می‌کند، خواسته‌ها را از پرشتاب‌های عاطفی به مسیر ساختاری شده هدایت می‌کند. قراردادهای واضح (کنوانسیون خانوادگی): انتظارات غیرمستقیم منبع اصلی ناراحتی است. به توافق برسید که چه کسی و چه زمانی زباله را بیرون می‌برد، بودجه چگونه توزیع می‌شود، چقدر زمان می‌توانید با دستگاه‌های الکترونیکی بگذرانید. این 80٪ از درگیری‌های روزمره را کاهش می‌دهد. ریتوال‌های اتصال: خوشامدگویی و خداحافظی اجباری، بوسه قبل از خواب، «20 دقیقه‌ای درباره روز شما» بدون انتقاد. آن‌ها به عنوان اتصالات عاطفی امنیتی عمل می‌کنند. روش 2: تکنیک دیالوگ کنترل شده و تنظیم غیروربیالی توجیه علمی: ... Читать далее