رقص در فرهنگ ایرلندی‌ها و انگلیسی‌ها: از حرکت ریتوالی تا کد اجتماعی آداب رقص ایرلند و انگلستان دو متن فرهنگی عمیقاً متفاوت اما به همان میزان مهم هستند. تحلیل آن‌ها نه تنها اجازه می‌دهد تا تمایلات زیبایی‌شناسی را ببینیم، بلکه مسیرهای تاریخی، ساختارهای اجتماعی و افسانه‌های ملی دو قوم را نیز مشاهده کنیم. رقص ایرلند — شکلی از مقاومت جمعی و شناسایی قومی است، در حالی که رقص انگلستان بیشتر ابزاری برای طبقه‌بندی اجتماعی و تنظیم است. 1. رقص ایرلند: هندسه به عنوان منشور رقص ایرلند، به ویژه فرم‌های انفرادی آن، با سفت و سخت بودن بالا تنه‌اش شگفت‌انگیز است. دست‌ها به بدن نزدیک هستند، صورت بی‌عاطفه است، در حالی که پاها ریتم‌های سریع و پیچیده‌ای را انجام می‌دهند. این ویژگی منحصر به فرد ریشه‌های تاریخی دارد. سیاست و ممنوعیت‌ها: پس از تسخیر ایرلند توسط تاج و تخت بریتانیا در قرن‌های ۱۶-۱۷ و اعمال «قوانین مجازات» (Penal Laws)، بسیاری از جنبه‌های فرهنگ ایرلند، از جمله موسیقی و رقص، تحت آزار قرار گرفتند. به یک ایده، بی‌حرکتی تنه و دست‌ها به عنوان یک اقدام اجباری شکل گرفت: رقاصان می‌توانستند مهارت خود را در حالی که در کنار کamin می‌نشینند و تنها به کار پاها نگاه می‌کنند، بهبود بخشند، یا در شرایط تنگی (در خانه‌ها یا انبارها) که حرکت دست‌ها ممکن نبود، رقص کنند. رقص به یک دانش پنهان و مخفی تبدیل شد که از طریق گفتار و نمایش منتقل می‌شود و به یک عمل مقاومت فرهنگی تبدیل شد. کیلی و استپ‌ها: دو رشته اصلی وجود دارد. کیلی (Céilí) — رقص‌های گروهی و اغلب زوجی هستند که بر اساس ساختارهای هندسی (دوایر، خطوط) به ریتوال‌های کلت‌های باستانی بازمی‌گردند. استپ-رقص‌ها (Irish stepdance) — اجراهای انفرادی یا گروهی هستند که بر روی تکنیک پاها تأکید دارد. سفت و سخت بودن بالا تنه در اینجا بر پیچیدگی کار پاها تأکید دارد و یک پارادکس ویزوال و کینتیک ایجاد می‌کند. فنومن «Riverdance» و جهانی‌سازی: نمایش «Riverdance» (۱۹۹۴)، که برای یوروویژن ایجاد شد، یک انفجار فرهنگی بود. آن رقص ایرلندی را جهانی کرد، اما زیبایی‌شناسی آن را به طور رادیکال تغییر داد: بیان صورت و حرکات بدن را اضافه کرد، عناصر فلامنکو اسپانیایی و باله روسی را وارد کرد و آن را بیشتر تئاتری کرد. واقعیت جالب: مسابقات رقص ایرلندی (feis) — دنیایی با قوانین دقی ... Читать далее