رقص در آثار استراوینسکی: مراسم، شورش و ساختار نوکلاسیک ایگور استراوینسکی، که آثارش به شکاف‌افکنی در موسیقی قرن بیستم تبدیل شد، رقص را نه به عنوان تزئین یا سرگرمی، بلکه به عنوان نیروی اولیه، مراسم آتریک و محاسبه دقیق معرفی می‌کرد. از باله‌های «روسی» تا قطعات نوکلاسیک، رقص در استراوینسکی از عناصر طبیعت به بازی ذهنی تحول یافت، همیشه به عنوان آزمایشگاهی برای ایده‌های موسیقیایی بیش از حد رادیکال او باقی ماند. آثار او برای صحنه — موسیقی برای رقص نیست، بلکه موسیقی‌ای که از رقص جدایی ناپذیر است و به ذات اولیه خود متصل است. 1. دوره‌ی روسی: رقص به عنوان مراسم پیش‌تاریخ و افسانه ملی سه باله‌ای که برای «سایزون‌های روسی» دیاگیله خلق شد، تصورات از هنر صحنه را برانداخت و یک نمونه جدید پیشنهاد داد که در آن رقص و موسیقی در یک حرکت یکپارچه از قدرت باستانی ترکیب شدند. «پرنده‌ی آتشین» (1910): در اینجا رقص هنوز تا حدی از تعریف داستانی و سرگرمی حفظ شده است، اما با ایده مراسم پر شده است. رقص قبیله‌ی پلید (رقص شاه کاشیای) نه یک شماره خاص، بلکه نموداری از حلقه‌ی بدبختی و جادویی است، جایی که حرکات سنگین و مکانیکی بازتابی از بافت تاریک ارکستر است که با دیسونانس‌ها و هارمونی‌های «مجمد شده» همراه است. «پتروشکا» (1911): رقص به عنوان ابزار طنز اجتماعی و تراژفارس تبدیل می‌شود. جشن‌های خیابانی در روز چله از طریق چندین لایه از موسیقی و حرکت منجر به ایجاد اثر یک جمعیت شلوغ اما منظم می‌شود. اما کشف کلیدی رقص خود پتروشکا است. حرکات زاویه‌دار و «شکننده» او، که با موضوع لیریک (آکوردهای معروف پتروشکا — ترکیب پیچیده‌ای از نت‌های C-maj و F#-dur) هماهنگ نیستند، تقابلی بین روح انسانی و بدن پارچه‌ای را تجسم می‌کنند. این رقصی است که در آن از رنج. «بهار مقدس» (1913): اوج ایده رقص-مراسم. رقص‌های وازلاو نیژینسکی (و بعد از آن پینا باوش) و موسیقی استراوینسکی در هدف خود یکپارچه هستند: بازسازی عمل قربانی‌سازی سخت و دیرینه. در اینجا هیچ فردیت وجود ندارد، تنها جمعیت، بدن جمعی قبیله است. معروف‌ترین رقص «رقص پرنده‌ها» با طرح‌های پیچیده چندریتمی (تغییر اندازه‌های ضربی تقریباً در هر ضرب) و «رقص مقدس بزرگ» از منتخب — نه رقصی در معنای سنتی، بلکه انرژی بیوئنتی اولیه، که از طریق حساب دقیق موسیقی و رقص بیان شده است. حادثه‌ی شگفت ... Читать далее