میلاد و سال نو در زمینه فرضیه بیگانه‌ها بررسی جشن‌های زمینی از طریق призمای فرضیه ذهن بیگانه — نه داستان علمی-تخیلی، بلکه روشی از فکر کردن است که اجازه می‌دهد ویژگی‌های جهانی و منحصر به فرد فرهنگ انسانی را استخراج کند. میلاد و سال نو، به عنوان ریتویل‌های کلیدی تقویم، ترکیبی پیچیده از عوامل نجومی، زیستی و فرهنگی هستند که ممکن است در جهان‌های دیگر تفسیر یا بازسازی شوند. جهانی بودن نجومی: جشن چرخه‌ای اساس هر دو جشن بر وقایع نجومی قرار دارد: زمستان‌ستایی (سال نو) و تاریخ نزدیک به آن، که نماد «زایش نور» است. برای هر جامعه‌ای که در سیاره‌ای با فصل‌های مشخص و انحراف محور چرخش توسعه یافته است، نقطه زمستان‌ستایی یک واقعیت عینی و قابل مشاهده خواهد بود. این ایده «جشن سالانه اصلی» به طور بالقوه جهانی است. مثال: جامعه‌ای بر روی سیاره‌ای با اکسنتریسیته قوی مداری می‌تواند جشن‌های مربوط به «افلیک» یا «پریگلیک» زایش/تجدید را برگزار کند. جشن می‌تواند با بازگشت نور، بلکه با اوج دور شدن از ستاره به عنوان نماد بقا، مرتبط باشد. ضرورتی زیستی: نور، سرما و انجمن‌گراییجشن زمستانی در موجودات مشابه انسان، نیازهای پایه‌ای را برآورده می‌کند: واکنش روانی-زیستی به کمبود نور. اختلال روانی فصلی (SAD) — پیامد بیوشیمی مغز. هر زیست‌بوم با چرخه‌های روشنایی می‌تواند گونه‌هایی را تولید کند که ریتویل‌هایی برای مبارزه با کمبود نور (نور، نوارها) و اقدامات جمعی برای تحریک تولید نروپیش‌کش‌ها (سرتونین، دوپامین) توسعه یافته‌اند. ضرورت همبستگی در دوره‌های سخت. زمستان (یا مشابه آن) برای موجودات اجتماعی زمانی است که آزمون می‌شود. ریتویل‌های هدیه‌دهی، میزهای شام جمعی، و تغییرات منابع (هدایا به عنوان نوعی آلترویسم) از طریق افزایش زنده‌مانی گروه پایدار هستند. این استراتژی‌ای است که هر موجود هوشمند جمعی می‌تواند از آن استفاده کند. نماد گیاهان همیشه سبز. استفاده از موجودات، که در دوره‌های نامساعد زنده می‌مانند (کاج)، به عنوان نماد بی‌نهایت/استوایی — قدم منطقی برای هر جامعه گیاه‌مورد یا وابسته به گیاهان. منحصر به فردی فرهنگی-اجتماعی: فیلتر برای رمزگشایی در اینجا جشن‌های زمینی به عنوان یک رمز پیچیده برای ناظر خارجی تبدیل می‌شوند. ویژگی‌های افسانه‌ای. داستان زایش بچه خدا در چوپانی، توسط پیامبران (نجوم‌شناسان؟) با هدایا آور ... Читать далее