راه‌های فریب مادر در مورد کودک 7-9 ساله برای محدود کردن حقوق پدر و استراتژی‌های مقابله درگیری بین والدین پس از طلاق که کودک در آن دخیل است، یکی از بیشترین شرایط خانوادگی تخریبی است. مادر که در بیشتر موارد حضور فیزیکی بیشتری با کودک (مسکن) دارد، می‌تواند از فریب‌های روانی برای شکل‌دهی به تصویر منفی از پدر در کودک و محدود کردن ارتباطات او استفاده کند. کودک 7-9 ساله که در مرحله عمل‌های خاص و وابستگی احساسی به سرپرست اصلی قرار دارد، بسیار آسیب‌پذیر به این نوع تأثیرات است. مقابله نیازمند واکنش احساسی نیست، بلکه نیاز به رویکردی سیستماتیک، حقوقی و روانی هوشمند است. 1. مکانیسم‌های فریب: از внуش‌های مستقیم تا تأثیرات غیرمستقیم فریب‌ها معمولاً آشکار و خشن نیستند. بیشتر آن‌ها تأثیرات پیچیده‌ای بر حوزه احساسی و شناختی کودک دارند. 1.1. تکنیک‌های کلامی (برنامه‌ریزی): دستگیری مستقیم: «پدر ما را ترک کرد»، «پدر به کار/ خانواده دیگر مهم‌تر از توست». به کودک نارативی درباره پدر به عنوان منبع خیانت و درد تحمیل می‌شود. همچنان همدردی و «محافظت»: «من از این که پدر دوباره ملاقات را لغو کرده است، خیلی متأسفم» (حتی اگر پدر یک هفته قبل به دلیل دلایل قابل توجهی هشدار داده باشد). مادر خود را به عنوان تنها منبع قابل اعتماد مراقبت و پدر را به عنوان غیرقابل اعتماد و خاطی معرفی می‌کند. مصاحبه: پس از ملاقات‌های با پدر کودک به صورت فعال و با لحن منفی مورد سوال قرار می‌گیرد: «آیا او دوباره تو را نادیده گرفت؟»، «آیا تو در آنجا خسته شدی؟». هدف شکل‌دهی و تثبیت تجربیات منفی در کودک است. ایجاد تنش‌های وفاداری: «اگر تو پدر را دوست داری، پس تو من را دوست نداری». این فریب بیشترین نوع مسموم است که کودک را در موقعیت انتخاب وجودی قرار می‌دهد و احساس گناه به عشق به پدر را تحریک می‌کند. 1.2. فریب‌های سازمانی-زیستی: ایجاد موانع برای ارتباط: «کودک بیمار شده است»، «او فعالیت‌های مهمی/رویدادهای مهمی دارد» در روزهایی که برای پدر در نظر گرفته شده است. لغو‌های سیستماتیک در آخرین لحظه. کنترل ارتباط: 拒ال از ارائه کانال ارتباطی جداگانه به پدر (تلفن، تبلت)، استراق سمع مکالمات، تقاضای حضور مادر در ارتباطات ویدئویی. ایجاد محیط منفی: کودک را برای ملاقات آماده نمی‌کنند، لباس مناسب را نمی‌فرستند، چیزهای مورد نیاز ... Читать далее