بسیارترین دیپلماسی موفق جهان در تاریخ بشریت در ارزیابی موفقیت دیپلماسی صلح، تاریخ‌نگاران و سیاست‌مداران نه تنها موفقیت‌های فردی بلکه سیستم‌ها و استراتژی‌هایی را که برای دهه‌ها و حتی قرن‌ها، یک نظام جهانی پایدار را شکل داده و درگیری‌های بزرگ را پیشگیری کرده‌اند، برجسته کرده‌اند. در این زمینه، «موفقیت» نه تنها به معنای امضای یک معاهده صلح است، بلکه ایجاد مؤسسات، قوانین و تعادلات پایدار است که احتمال جنگ را به حداقل می‌رساند. از این دیدگاه، می‌توان دیپلماسی صلح موفق‌ترین در تاریخ را ترکیب سیستم وستفالیه حاکمیت ملی و پیوستگی اروپایی و اروآسیایی دانست. بنیان: صلح وستفالی (1648) و تولد دیپلماسی مدرن پس از جنگ سی‌ساله (1618-1648)، که همزمان یک درگیری مذهبی و یک جنگ برای قدرت بود، در اروپا یکی از اولین کنگره‌های دیپلماتیک چندجانبه در تاریخ برگزار شد. نتیجه آن، صلح وستفالی، اصول رادیکالی ایجاد کرد: اصل حاکمیت ملی: دولت به عنوان بالاترین حمل‌کننده قدرت در قلمرو خود، آزاد از دیکتاتوری خارجی (به ویژه دخالت مستقیم پاپ ریم و امپراتور مقدس روم در امور principality) شناخته شد. این امر پایان به ایده امپراتوری یکپارچه مسیحی و مشروعیت‌بخشی به تنوع سیاسی داد. اصل تعادل قدرت (تعادل قدرت): سیستم به دنبال پیشگیری از غلبه یک دولت از طریق ایجاد تعادلات بود. هرگونه تلاش برای غلبه خودکار، تشکیل ائتلاف مخالفان را به دنبال داشت. این منطق پایه دیپلماسی اروپایی در سه قرن بعد شد. مؤسساتی‌سازی دیپلماسی: ظهور عملکرد مأموریت‌های دیپلماتیک دائمی، پروتکل مذاکره و ایده حل منازعات صلح‌آمیز از طریق کنگره‌ها. موفقیت: با وجود جنگ‌های منظم، سیستم وستفالیه ثبات نسبی را در هسته اروپا تا دوران جنگ‌های ناپلئونی تضمین کرد. آن ایجاد یک «زبان» مشترک از روابط بین‌المللی را که برای همه بازیگران قابل فهم بود. اصول حاکمیت و برابری حقوقی آن در بنای حقوق بین‌الملل مدرن (منشور سازمان ملل) قرار گرفت. توسعه: کنگره وین (1814-1815) و «کنسرت اروپا پس از شوک‌های جنگ‌های ناپلئونی، دیپلماسی صلح یک قدم به جلو برد. کنگره وین تحت رهبری کلمنس فون متترنیخ و شارل تالیران نه تنها نقشه را تغییر داد، بلکه اولین سیستم امنیت جمعی دائمی در تاریخ را ایجاد کرد — «کنسرت اروپا». مکانیزم مشاوره منظم: قدرت‌های بزرگ (روسیه، اتریش، پروس، بریتانیا، ب ... Читать далее