آتساعه غیرقابل تحمل در خانواده برای کودک: مرزهای انطباق، رفتار و اثرات تا پایان عمر خانواده باید مکانی باشد که کودک در آن پذیرفته، دوست داشته و محافظت می‌شود. اما برای میلیون‌ها کودک در سراسر جهان واقعیت چیز دیگری است. خانه‌ای که باید پناهگاهی باشد، به میدان نبرد تبدیل می‌شود. به جای گرمی و حمایت — فریادها، سردی، ناپایداری. کودک نمی‌تواند بگریزد، نمی‌تواند درب را ببندد، نمی‌تواند خود را محافظت کند. او فقط مجبور است در محیطی که او را از درون نابود می‌کند، بقا کند. این فقط «کودکی دشوار» نیست — این یک زخم است که شخصیت را شکل می‌دهد. در این مقاله ما بررسی خواهیم کرد که چگونه کودکان به محیط خانوادگی غیرقابل تحمل انطباق می‌یابند، چگونه در آن رفتار می‌کنند و چگونه این تجربه آینده آن‌ها را تعیین می‌کند. آتساعه خانوادگی غیرقابل تحمل چیست این لزوماً خشونت فیزیکی نیست. اغلب آن از دعواها مکرر والدین، سردی عاطفی، غیرقابل پیش‌بینی بودن، انتقاد، تحقیر، نادیده گرفتن نیازهای کودک تشکیل شده است. این محیطی است که کودک نمی‌تواند استراحت کند، زیرا نمی‌داند چه چیزی در چند دقیقه بعد اتفاق خواهد افتاد. او در یک وضعیت همیشه تحت فشار زندگی می‌کند، مانند یک مین‌fieل. گاهی این یک درگیری آشکار است، و گاهی یک تنش بی‌صدا که سخت‌تر از هر دعوایی است. روانشناسان این محیط را ناپایدار مزمن می‌نامند. در آن شرایط اساسی برای رشد سالم وجود ندارد: امنیت، قابل پیش‌بینی بودن، ارتباط عاطفی. کودک به گروگان مشکلات بزرگسالان تبدیل می‌شود که او نمی‌تواند حل کند. و او مجبور است راه‌هایی برای بقا پیدا کند — اغلب به قیمت روان خود. چگونه کودک به آتساعه غیرقابل تحمل انطباق می‌یابد روان کودک به طور شگفت‌انگیزی انعطاف‌پذیر است. او راه‌هایی برای تطبیق با شدیدترین شرایط پیدا می‌کند. این راه‌ها همیشه آگاهانه نیستند و اغلب در درازمدت کمک نمی‌کنند، اما در لحظه آن‌ها به کودک اجازه می‌دهند که خود را حفظ کند. اولین و شایع‌ترین مکانیزم **کاهش احساسات خود** است. کودک یاد می‌گیرد که احساس نکند، احساسات خود را نشان ندهد، سوال نپرسد. او خود را قفل می‌کند، می‌شود «آسان‌گیر»، زیرا احساسات واقعی او به کسی نمی‌آید یا باعث خشونت بیشتری می‌شود. اینگونه یک کودک «منجمد شده» شکل می‌گیرد که ظاهرآ آرام است، اما درونش یک آتشفشان از احساسات ناش ... Читать далее